86 - طلبيدن رياست براى غرض دنيوى و نفسانى .
87 - مشهور كردن شخص خود به زبانآورى براى ترسيدن مردم از او در سپردن كارها به او و براى اعتماد آنها در كارهاى خود به او .
88 - حقير و خفيف دانستن امر نماز .
89 - زكات ندادن اغنيا از وقتى كه مالك اموال زكوى شدهاند .
90 - نبش قبور مسلمانان براى ساختن ابنيه .
91 - بسيار شدن هرج و مرج بين مردم .
92 - عشقبازى نمودن مردم با مردان و با زنان در شب ، مست بودن همان اشخاص در صبح و اعتنا نكردن به كارهاى خلق .
93 - جماع كردن با بهايم و حيوانات .
94 - دريدن بعضى حيوانات بعض ديگر را .
95 - گزاردن نمازها با لباس نجس و غصبى .
96 - قساوت به هم رسيدن در قلوب و گريه نكردن از خوف خدا .
97 - سخت شدن خواندن قرآن بر مردمان .
98 - رغبت به هم رسانيدن در خوردن گوشت حيوان غير مزكّى ؛ يعنى ذبيحهء كفّار .
99 - نماز به جا آوردن ، نه براى خدا ، بلكه از جهت ريا و ديدن مردم .
100 - ياد گرفتن اهل علم احكام شريعت را نه براى دين ، بلكه براى طلب دنيا و جاه .
101 - اجتماع مردم دور كسى كه دنيا به او اقبال كرده و بر ديگران غالب گرديده .
102 - مذمّت و سرزنش نمودن طالب حلال و مدح و تعظيم كردن طالب حرام .
103 - اتيان به امور غير مشروع و معاصى در شهر مكّه و مدينه .
104 - آشكار شدن آلات لهو و لعب در شهر مكّه و مدينه .
105 - سرزنش كردن به امركنندهء به معروف و نهىكنندهء از منكر .
106 - تبعيّت مردم از اهل شرّ .
العبقري الحسان في أحوال موالانا صاحب الزمان ( ع ) — صفحة 287
مساهمون: صادق برزگر بفرويى
ص٢٨٧