جلد ششم
عبقريّهء هفتم [ تشرّف به نحو خارق عادت ]
در ذكر طايفهاى كه امام عصر - عجّل اللّه فرجه - را در غيبت صغرا يا كبرا ديدهاند ، ولى نه به نحو متعارف ، بلكه به نحوى از مكاشفه يا به طىّ الارض يا مقارنت ديدنش به اين نحو به معجزهاى از آن بزرگوار ؛ اعم از آنكه در حين ديدن آن بزرگوار را شناخته يا نشناخته باشند و بعد معلوم شده باشد كه امام بوده ، در اين باب چند ياقوته است .
[ يكى از علماى نجف ] 1 ياقوتة
در اين باب است كه يكى از اهل علم نجف اشرف ، آن حضرت را به نحو مكاشفه مىبيند .
عالم جليل الحبر الملّى آقا خوند ملّا على القزوينى در كتاب معدن الاسرار نقل نموده : از موثّقين حكايت شده زمانى مقدّسين بسيار در نجف اشرف جمع شده بودند ، روزى ايشان به يكديگر گفتند : چه زمانى خواهد بود كه مردم بهتر از ما باشند و نيكوتر از ما جمع شوند ؟ اگر حديث وارد شده كه اگر سىصد و سيزده تن از مؤمنين به هم رسند ، صاحب الزمان - عجّل اللّه فرجه - ظهور مىكند ؛ راست بود ، بايستى در اين زمان ظهور كند ، زيرا آنچه در ربع مسكون از صلحا به هم رسند و خود را به مرتبهاى رسانند كه از دنيا بگذرند ، دست از اوطان خود برداشته ، به مجاورت ارض اقدس كربلاى معلّا مىآيند و هركسى كه بسيار زاهد باشد ، طورى كه از آب شيرين و فواكه و مانند اينها نيز گذشته باشد ، دست از مجاورت كربلا برداشته ، به نجف اشرف