واقع مىشود از روزى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به قول خود امّتش را به آن وعده كرده كه اگر امّت من صالح شد ، براى ايشان ، روزى و اگر فاسد شد ، براى ايشان ، نصف روز ، يعنى از ايّام پروردگار است كه در قول خداوند عزّ و جلّ به آن اشاره شد :
وَ إِنَّ يَوْماً عِنْدَ رَبِّكَ كَأَلْفِ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ
« 1 »
يكى از عارفين گفته : اوّل هزار از وفات على بن ابى طالب عليه السّلام آخر خلفا محسوب مىشود ، زيرا اين مدّت از جملهء ايّام نبوّت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است . پس خداى تعالى به سبب خلفاى اربعه ، بلاد را هموار و آرام نمود . مراد از هزار ، ان شاء اللّه تعالى ، قوّت سلطان شريعت تا تمام شدن هزار است .
آنگاه در اضمحلال شروع مىكند تا اينكه دين ، غريب مىگردد ، چنانچه در ابتدا بود . اوّل اين اضمحلال از گذشتن سى سال از قرن يازدهم مىباشد ؛ و در آن وقت ، خروج مهدى را مترقّب است ، او از فرزندان امام حسن عسكرى عليه السّلام و تولّدش شب نيمهء شعبان ، سنهء دويست و پنجاه و پنج مىباشد . او باقى است ، تا اينكه با عيسى بن مريم مجتمع شود .
بنابراين عمر او تا زمان ما كه سنهء نهصد و پنجاه و هشت است ، هفت صد و شش سال مىباشد كه شيخ حسن عراقى چنين مرا خبر داد ، او بالاى تپّهء ريش مدفون است كه مشرّف به بركهء رطلى در مصر است ، محروسهء از امام مهدى عليه السّلام ، زمانى كه با او مجتمع شد . سيد من ، على خواصّ با او بر اين دعوى موافقت كرده . قصّهء ملاقات شيخ حسن عراقى در مسكهء اولى از اين عبقريّه مذكور شد .
[ سيد على خواص ] 4 مسكة
از ايشان ، سيد على خواصّ ، استاد و ملاذ عبد الوهّاب شعرانى است كه در لواقح و
هامش
( 1 ) . سورهء حج ، آيه 47 .