[ مؤيدات حرمت نام بردن ] 5 مسكة
بدان اين اخبار كثيرهء معتبره كه شرايط حجيّت آنها ، تمام و مؤيّد است ، با اجماع منقول و شهرت محقّقه ، در اثبات مدّعى وافى است كه آن ، حرمت نام بردن آن حضرت به اين نام ، در زمان غيبت است و با اين حال مؤيّد آن چند چيز است :
اوّل
در تمام اخبار معراج خداى تعالى اسامى يك يك امامان را براى پيغمبر خود نام برده ، جز حضرت مهدى عليه السّلام را كه به لقب ذكر فرموده و آن اخبار متفرّقا در اين باب و باب آينده بيايد .
دوّم
آنكه در جميع اخبار نبويّه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نام هريك از اوصياى خود را ذكر فرمودند و جملهاى از آنها بيايد كه همه را به نام خود اسم بردند جز آن جناب كه به لقب ياد كردند يا فرمودند : هم نام من ، حال آنكه حضرت باقر و امام محمد تقى نيز هم نام آن جناب بودند .
سوّم
كثرت القاب شايع متداول آن جناب كه پيش از ولادت و پس از آن در ميان امّت شايع بود ، حتى در جميع امم سالفه كه به ظهور آن جناب بشارت مىدادند از خطبهء روز غدير رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه فرمود : « ألا انّه قد بشربه من سلف بين يديه » « 1 » و در نزد همه به لقب معروف و در زيارت آن جناب است : « السّلام على مهدىّ الأمم » .
امّا حمل اين اخبار بر تقيّه ، از جهاتى جايز نيست :
هامش
( 1 ) . ر . ك : بحار الانوار ، ج 37 ، ص 213 .