اين ، سيّدهء كنيزان من و باقىماندهء از احمد ، پيغمبر من است و اينها دو سبط و دو خلف براى ايشاناند و اين ذواتى كه نورشان آن انوار را شكافت ، بقيّهء ايشان است .
آگاه باش ! هر كدام را برگزيدم ، از آلايش پاك نمودم ، بر هريك بركت و رحمت خود را فرستادم و هريك را به علم خود ، پيشواى بندگان و نور بلاد خود قرار دادم .
نظر نمود ، پس شبحى را آخر ايشان ديد كه در اين صفحه مىدرخشيد ؛ چنانچه ستارهء صبح براى اهل دنيا مىدرخشد .
خداوند تبارك و تعالى فرمود : و به اين بندهء سعيد خود غلها را از بندگان باز مىكنم و بار را از ايشان برمىدارم و به وجود او زمين خود را از مهربانى و رأفت و عدل پر مىنمايم ، چنانچه پيش از او از قسوت و جور پر شده باشد .
نيز در آن خبر شريف است كه آن جماعت به صلوات ابراهيم عليه السّلام مراجعه كردند ، در آنجا مذكور بود كه خداوند به آن حضرت ، تابوت آدم عليه السّلام را به ميراث داد و آن تابوت هرعلمى را كه خداوند به آن ، بر جميع ملايكه تفضّل فرموده بود ، متضمّن بود .
پس ابراهيم در آن تابوت نظر نمود ، در آن ، خانههايى به عدد صاحبان عزم از پيغمبران و رسولان و اوصياى بعد از ايشان ديد و نظر نمود ، پس خانهء محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را آخر انبيا ديد و از راست او على بن ابى طالب عليه السّلام را كه دامان او را گرفته ، سپس شكل عظيمى ديد كه نورش مىدرخشيد و در آن بود كه اين صنو او و وصىّ او مىباشد كه به نصر مؤيّد است .
ابراهيم عرض كرد : الهى و سيّدى ! اين خلق شريف كيست ؟
خداوند به او وحى كرد : اين بنده و برگزيدهء من ، فاتح خاتم و اين ، وصىّ و وارث او است .
گفت : اى پروردگار من ! فاتح خاتم كيست ؟
فرمود : اين محمد ، برگزيده و اوّل مخلوق و حجّت بزرگ من در آفريدگان است ، پيغمبرش كردم و او را برگزيدم ؛ آنگاه كه آدم ، ميان گل و جسد بود تا اينكه مىفرمايد : و ابراهيم نظر نمود ، دوازده بزرگ را ديد كه از غايت نيكويى شكل ،
العبقري الحسان في أحوال موالانا صاحب الزمان ( ع ) — صفحة 179
مساهمون: صادق برزگر بفرويى
ص١٧٩