در نجم ثاقب از حضينى روايت كرده كه در هدايه « 1 » گفته است : كنيّهء آن جناب ، ابو جعفر و ابو محمد و ابو ابراهيم است .
از اسامى ديگر آن جناب ، ابو تراب است كه كنيهء حضرت امير المؤمنين عليه السّلام است ، چنانكه ايضا در نجم ثاقب است كه مراد از ابو تراب ، صاحب خاك و مربّى زمين باشد ، چنانچه يكى از وجوه قرار دادن اين كنيه براى آن حضرت است .
در تفسير آيهء شريفهء
وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها
« 2 » بيايد كه فرمودند : ربّ زمين ، امام زمين است و اينكه مردم به نور حضرت مهدى عليه السّلام از نور آفتاب و ماه مستغنى شوند .
[ ابو صالح ]
ديگر از اسامى آن جناب ، ابو صالح است ، چنانكه در ذخيرة اللّباب ذكر كرده : عبّاد مكنّى به ابو صالح است و اين كنيهء معروف آن حضرت ، ميان عربهاى بلدى و باديه نشين است كه پيوسته در توسّلات و استغاثات خود ، آن جناب را به اين اسم مىخوانند و شعرا و ادبا در قصايد و مدايح خود ذكر مىكنند . از بعضى قصص آينده معلوم مىشود كه سابقا شايع بوده است . در باب نهم ، ذكر مأخذى براى اين كنيه خواهد شد ، ان شاء اللّه تعالى .
[ امير الأمرة ]
از اسامى ديگر آن جناب ، امير الأمره است كه امير المؤمنين عليه السّلام آن جناب را به آن خواندند ، چنانچه ثقهء جليل ، فضل بن شاذان ، در كتاب غيبت « 3 » خود از امام صادق عليه السّلام از آن حضرت روايت كرده كه بعد از ذكر جملهاى از فتن و حروب و
هامش
( 1 ) . الهداية الكبرى ، ص 328 .
( 2 ) . سوره زمر ، آيه 69 .
( 3 ) . ر . ك : كفاية المهتدى [ گزيده ] ، ص 286 ، ذيل حديث سى و نهم .