نموده بود و هر سال يك اربعين به عمل مىآورد .
جمعى كثير از تابعان شريعت مقدّسه ، موافق قانون شريعت ، رياضت مىداشتند و فقير نيز مكرّر اربعينها را به سر آوردم و در احاديث معتبره وارد شده است كه هر كه چهل صباح اعمال خود را براى خدا خالص گرداند ، حق تعالى چشمههاى حكمت از دل او به زبان او جارى مىگرداند . « 1 »
چون اجمالا معلوم شد مأخذ عمل معهود علما و صلحا و اخيار در مواظبت چهل شب يا روز چهارشنبه يا جمعه در كوفه يا سهله يا كربلا به جهت اين مقصد عظيم و نبودن خصوصيّتى در هيچ يك از آنها ، ظاهر مىشود كه هر كس بايد به حسب مقام و حالت و مكان و زمان و قدرت خود نظر كند به دقّت و تأمّل يا از داناى نقّاد بصيرى جويا شود كه از اعمال حسنهء شرعيّه و آداب و سنن احمديّه ، كدام يك بالنسبه به او ، اولى و ارجح است كه بدان مواظبت كند ؛ چه شود عملى از گفتنىها يا كردنىها بالنسبه به كسى مرجوح و بالنسبه به ديگرى راجح باشد و بر فرض رجحان ، تفاوت مراتب و درجات اعمال بسيار است .
پس شود كه از كسى بذل و انفاق مال در محلّش مطلوب باشد و از ديگرى تعليم و از ديگرى نماز و از ديگرى روزه و از ديگرى زيارت و هكذا .
لكن در همهء آنها رعايت بايد نمود شروط مشتركه را ، چون اداى فرايض و اجتناب محرّمات و طهارت مأكول و مشروب و ملبوس و حليّت آنها زياده از آنچه به ظاهر شرع مىتوان عمل كرد و تخليص نيّت و غير اينها كه مقام بيان آنها نيست .
[ دعايى كه به واسطهء خواندن آن ، مىتوان حضرت حجّت عليه السّلام را در خواب يا بيدارى ديد ]
فصل : و امّا اعمال مخصوصه براى حاجت مذكوره ، چه آنكه مختص به امام زمان عليه السّلام باشد يا به مشاركت ساير ائمّه ، بلكه انبيا عليهم السّلام ؛ پس چند چيز از آنها مذكور مىشود :
اول : سيّد جليل ، ابن باقى در اختيار مصباح روايت كرده از حضرت صادق عليه السّلام كه
هامش
( 1 ) . ر . ك : بحار الانوار ، ج 53 ، ص 326 .