عنه حيا و ميتا - كه خبر داد ما را على بن ابى طالب عليه السّلام كه گفت : فرمود رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم :
« كسى كه دوست دارد اهل يمن را ، پس به تحقيق كه مرا دوست داشته و كسى كه دشمن دارد اهل يمن را ، پس به تحقيق كه مرا دشمن داشته . » و چند حديث ديگر از او نقل كرد .
نيز صدوق از آن دو نفر نقل كرده كه چون سلطان مكّهء معظّمه خبر ابى الدنيا را شنيد ، متعرّض او شد و گفت : ناچار بايد تو را بفرستم بغداد ، نزد مقتدر ؛ زيرا كه مىترسم اگر تو را نفرستم ، بر من عتاب كند .
پس حاجيان از اهل مغرب و مصر و شام سؤال كردند از او ، كه او را معاف بدارد و روانه نكند ؛ زيرا كه او شيخ ضعيفى است و از حالش ايمن نيستيم كه بر او چه وارد مىآيد .
ابو سعيد عبد اللّه ابن محمّد بن عبد الوهّاب گفت : من اگر در اين سال در موسم حاضر بودم ، او را مشاهده مىكردم و خبر او مستفيض و شايع است در امصار و نوشتند از او ، اين احاديث را مصريّون و شاميّون و بغداديّون و از ساير امصار از كسانى كه در موسم حاضر شدند و خبر اين شيخ را شنيدند . « 1 »
قصّهء شيخ مذكور به نحو ديگر كه اصحّ و اتقن است از خبر سابق و شيخ صدوق بر آن اعتماد نموده و روايت كرده از ابو محمّد حسن بن محمّد بن يحيى بن حسن بن جعفر بن عبد اللّه بن حسن بن على بن الحسين عليهما السّلام و فرمود : كه او مرا خبر داد به نحو اجازه ، در آنچه صحيح شد در نزد من از احاديث او و صحيح شد در نزد من اين حديث به روايت شريف ابى عبد اللّه محمّد بن حسن بن اسحاق بن حسن بن حسين بن اسحاق بن موسى بن جعفر عليهما السّلام از ابو محمّد مذكور كه گفت : حج كردم سنهء سيصد و سيزده و حج كرد در آن نصر قشورى ، حاجب مقتدر و با او بود عبد الرحمن بن حمدان ، مكنّى به ابى الهيجاء .
داخل شديم در مدينهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در ذى القعده . پس يافتم در آنجا ، قافلهء مصرىها را كه در ايشان بود أبو بكر محمّد بن على مادرانى و با او مردى بود از اهل مغرب و ذكر مىكرد كه او ديده اصحاب رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را .
مردم بر او جمع شدند و ازدحام كردند بر او و براى تبرّك دست به او مىماليدند و
هامش
( 1 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 542 - 543 .