حكايت سى و هفتم [ قصهء جزيرهء خضراء ]
قصّهء جزيرهء خضرا و بحر ابيض به نحوى كه در رسالهء مخصوصه ثبت شده و در خزانهء امير المؤمنين عليه السّلام يافت شده به خطّ عامل فاضل ، فضل بن يحيى بن على مؤلّف آن رساله .
ما اول آن حكايت را به نحوى كه علّامهء مجلسى رحمه اللّه و غيره از آن رساله نقل كردند ، ذكر كنيم . پس از آن شواهد و قراين بر صدق آن و تصريحات علماى اعلام را بر اعتبار آن بيان كنيم .
صورت رسالهء مذكوره : و بعد ، پس به تحقيق كه يافتم در خزانهء امير المؤمنين عليه السّلام به خطّ شيخ امام فاضل و عالم عامل ، فضل بن شيخ يحيى بن على الطبسى « 1 » كوفى - قدس اللّه روحه - حكايتى كه صورت آن چنين است :
و بعد چنين مىگويد بندهء نيازمند به سوى عفو خداوند سبحانه ، فضل بن يحيى بن على طبسى كوفى امامى - عفى اللّه عنه - كه من شنيده بودم از دو شيخ فاضلان عالمان عاملان ، شيخ شمس الدين بن نجيح حلّى و شيخ جلال الدين عبد اللّه ابن حوام حلّى - قدس اللّه روحهما و نوّر ضريحهما - در مشهد منوّر حسين عليه السّلام در نيمهء ماه شعبان سنهء ششصد و نود و نه از هجرت كه روايت كردهاند از شيخ صالح با ورع ، شيخ زين الدين على بن فاضل مازندرانى ، مجاور نجف اشرف كه حكايت كرد براى ايشان اين قصّه را ، آنگاه كه مجتمع شده بودند با او در مشهد امامين همامين عليهما السّلام در سرّ من رأى . پس نقل كرد براى ايشان ، آن چه ديده بود در بحر ابيض و جزيرهء خضرا .
پس شوق تمامى در من پيدا شد براى ديدن شيخ زين الدين مذكور و از خداوند تبارك و تعالى سؤال كردم كه ملاقات او را براى من آسان گرداند كه اين خبر را بشنوم از دهان او و
هامش
( 1 ) . خ . ل : الطبيبى .