حكايت بيست و هفتم [ دعاى منسوب به حضرت حجت عليه السّلام ]
عالم فاضل متبحّر نقّاد ، ميرزا عبد اللّه اصفهانى معروف به افندى در جلد پنجم كتاب رياض العلماء و حياض الفضلاء در احوالات شيخ ابن جواد نعمانى گفته : « او از كسانى است كه ديده است قائم عليه السّلام را و روايت نموده از آن جناب . »
ديدم منقول از خطّ شيخ زين الدين على بن الحسن بن محمّد خازن حايرى تلميذ شهيد كه به درستى و تحقيق كه ديده است ابن ابى الجواد نعمانى مولاى ما ، مهدى عليه السّلام را . پس عرض كرد به او : « اى مولاى من ! براى تو مقامى است در نعمانيه و مقامى است در حلّه . پس كدام وقت تشريف داريد در هر يك از آنها ؟ » فرمود به او : « مىباشم در شب سهشنبه و روز سهشنبه در نعمانيه و روز جمعه و شب جمعه مىباشم در حلّه و لكن اهل حلّه به آداب ، رفتار نمىكنند در مقام من و نيست مردى كه داخل شود در مقام من به ادب . »
ادب كند و سلام كند بر من و بر ائمّه عليهم السّلام و صلوات بفرستد بر من و بر ايشان دوازده مرتبه ؛ آنگاه دو ركعت نماز به جاى آرد با دو سوره و با خداى تعالى مناجات كند در آن دو ركعت ، مگر آنكه خداى تعالى عطا فرمايد به او آنچه را كه مىخواهد . »
پس گفتم : اى مولاى من ! تعليم فرما به من اين مناجات را .
فرمود : « اللّهمّ قد اخذ التأديب منّى حتّى مسّنى الضرّ و انت ارحم الراحمين و ان كان ما اقترفته من الذنوب استحق به اضعاف اضعاف ما ادبتنى به و انت حليم ذو اناة تعفو عن كثير حتى يسبق عفوك و رحمتك و عذابك . »
و سه مرتبه اين دعا را بر من تكرار فرمود تا آنكه فهميدم ، يعنى حفظ نمودم آن را .
مؤلّف گويد : نعمانيه بلدى است از عراق ، ما بين واسط و بغداد و ظاهرا از اهل آن بلد باشد شيخ جليل ابو عبد اللّه محمّد بن محمّد بن ابراهيم بن جعفر كاتب شهير به نعمانى ،