استعمال مىشود ، مانند : « آنك » به معناى خالص . بنابراين قول كوفيون كه مىگويند اين وزن مختص جمع است اشتباه مىباشد .
و يلزمه الرفع بالابتداء : هميشه بايد اوّلا : اين كلمه مرفوع بنا بر ابتدائيت ، ثانيا خبر آن محذوف - قسمى - و ثالثا : اضافه به كلمه « اللّه » شده باشد .
لكن ابن درستويه در حكم اوّل مىگويد : جايز است جر آن به حروف جاره قسميه مانند : واو و باء . و ابن مالك در حكم سوم مىگويد : جايز است اضافه شدن او به « الكعبه » و كاف ضمير ، و گفته شود : « أيمن الكعبة » و « أيمنك » .
و ابن عصفور در حكم دوم اجازه داده است كه « أيمن » خبر براى مبتداى محذوف - « قسمى » - باشد .
فايده : « أيمن » داراى بيست لغت است : « أيمن ، إيمن ، إيمن ، أيمن ، أيم ، إيم ، إيم ، هيم ، أم ، أم ، إم ، إم ، أم ، م ، م ، م ، ليمن ، من ، من ، من » . « 1 »
هامش
( 1 ) - مراجعه شود به : الإنصاف : 1 / 409 و همع الهوامع : 2 / 39 .