در پايان اين داستان بار ديگر عمل مرد محق و مبطل را از لحاظ نتيجه و عاقبت مقايسه مىكند و مسيلمه و حضرت رسول اكرم ( ص ) را مثال مىزند كه اولين بد نامى ببار آورد و از آن حضرت نكو نامى و آثار خير و بركات دائم در جهان بجاى ماند و باز شراب بهشتى را كه سر به مهر است و با مشك مهر زدهاند و سر درد و خمار نمىدهد با شراب انگورى مثل مىزند كه حاصل آن زوال عقل و بد مستى و عذاب آخرتست .
شرح مثنوى شريف ( فارسى ) — صفحة 147
مساهمون: بديع الزمان فروزانفر
ص١٤٧