مقدمه
پروردگارا ! تو را سپاس بىحد مىكنيم كه باب دعا و نيايش را به سوى بندگان ، گشودى و به آنان درس دعا و ارتباط با خود را آموختى ، آنجا كه در قرآن كريم ، فرمودى :
ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ
: « مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم و همچنين تو را سپاس فراوان مىگوئيم كه پيامبر نور و رحمت را - كه درود و سلام فراوان بر او و اهل بيت طاهرينش باد - براى عالميان فرستادى و خطاب به او فرمودى : « هنگامى كه بندگان من از تو دربارهء من بپرسند ، بگو من نزديكم و دعاى دعاكنندگانى كه مرا بخوانند ، اجابت مىكنم پس به من روى آورده و به من اعتماد نمايند . » ( سورهء بقره ، آيهء 186 ) .
من بىتو دمى قرار نتوانم كرد * احسان تو را شمار نتوانم كرد
گر بر تن من زبان شود هر موئى * يك شكر تو از هزار نتوانم كرد
معبودا ! چه گوهر گرانبهايى را براى بشر به ارمغان آوردى و راه ارتباط را موكول به زمانى خاص ننمودى بلكه در آيات متعدّد خواهان دعا از طرف بندگان شدى و فرمودى :
« بگو اگر دعاى شما نباشد پروردگارم به شما اعتنايى ندارد » ( سورهء فرقان ، آيهء 75 )
و نيز رسول گراميت فرمود : « جز دعا هيچ چيزى قضا و حكم حتمى الهى را