اين نشايد كه ضايع شود .
و بايد كه آب و مسواك به دست خويش نهاده باشد [ 1 ] تا در شب براى نماز برخيزد يا بامداد پگاه [ 2 ] برخيزد . و بايد كه عزم كند بر قيام شب يا پگاه خاستن ، كه چون اين عزم كند در ثواب باشد ، اگر چه خواب غلبه - كند .
و چون پهلو بر زمين نهد ، بگويد : ربّ باسمك وضعت جنبى و باسمك ارفعه « 1 » . و دعوات كه گفتهايم ياد گيرد . و آية الكرسى « 2 » و آمن - الرّسول « 3 » و معوّذتين « 4 » و سورهء تبارك « 5 » برخواند ، چنان كه در خواب شود - در ميان ذكر و بر طهارت . و كسى كه چنين كند ، روح وى را به عرش برند ، و ثواب مىنويسند تا بيدار شود .
اما ورد سوم تهجّد است .
و آن نماز شب بود پس از بيدارى در نيمهء شب ، كه دو ركعت نماز در نيمهء باز پسين شب فاضلتر از بسيارى نماز در وقت ديگر . زيرا كه در آن وقت دل صافيتر باشد ، و مشغلهء دنيا نبود ، و درهاى رحمت از آسمان گشوده بود .
و اخبار در فضل قيام شب بسيار است ، و در كتاب احياء بياوردهايم . و در جمله بايد كه اوقات شب و روز هر يكى را به كارى مشغول باشد و هيچ فرونگذارد - . و چون يك شبانروز اين بكرد ، هر روز با سر آن شود تا به آخر عمر .
و اگر بر وى دشوار بود ، امل دراز فرا پيش نگيرد [ 3 ] ، و با خود گويد : « امروز اين بكنم ، باشد كه امشب بميرم ، و امشب بكنم ، باشد كه فردا مرده باشم » و هر روزى همچنين .
و چون رنجور شود از مواظبت [ 4 ] ، بداند كه وى در سفر است و وطن وى سراى آخرت است ، و در سفر رنج غربت باشد ، ليكن سلوت [ 5 ] بدان
هامش
[ 1 ] آماده ساخته باشد .
[ 2 ] بامداد پگاه ، صبح زود .
[ 3 ] دل در آرزوى دراز نبندد .
[ 4 ] مواظبت ، پايدارى ، بر كارى ايستادن .
[ 5 ] سلوت ، دل خوشى ، تسلى .
( 1 ) ص 266 - ح 4 .
( 2 ) قرآن ، 2 - 255 .
( 3 ) قرآن ، 2 - 285 .
( 4 ) سورههاى 113 و 114 .
( 5 ) سورهء 67 ( الملك ) .