زندگانى چهارده معصوم ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 170

تعدى باز دارد ، ايمانى كه او را به عبادت و خوبى وادارد و رابطه‌اش با مردم نيز محكم باشد و سرلوحهء زندگى او خدمت به ديگران باشد ، و از خدمت به ديگران لذت ببرد ، سعادت دارين را قطعاً نصيب خود كرده است . 3 - مَا اقْبَحَ بِالْمُؤُمِنِ انْ تَكُونَ لَهُ رَغْبَةٌ تُذِلُّهُ . « 1 » چه ننگ است براى مؤمن كه تمايل مذلت‌آميز داشته باشد . 4 - مَنْ كَانَ الْوَرَعُ سَجِيَّتَهُ وَاْلِافْضَالُ حِلْيَتَهُ انْتَصَرَ مِنْ اعْدَائِهِ بِحُسْنِ الثَّنَاءِ عَلَيْهِ وَ تَحَصَّنَ بِالذِّكْرِالْجَمِيلِ مِنْ وُصُولِ نَقْصٍ الَيْهِ . « 2 » هر كه ورع و تقوا پيشهء او باشد و ديگر گوايى و كرم و سخاوت زينت او باشد ، يارى مىشود از دشمن به اينكه تعريف او كند و نگاه داشته مىشود از اينكه او را بر بدى ياد كند . گويا حضرت مىفرمايند كه تقوا و سخاوت ، اثر وضعى دارد و آن اثر وضعى اين است كه دشمن به طور ناخودآگاه از او تعريف مىكند و از تنقيض او خوددارى مىكند . 5 - مَنْ رَكِبَ ظَهْرَ الْباطِلِ نَزَلِ بِهِ دَارَ النَّدَامَة . « 3 » هر كه باطل ، سيره و روش او باشد ، منتهاى سير او نيست جز پشيمانى .