مىگذشت ، كيسه‌اى را به دوش مىگرفت و محتويات آن را ميان فقراى مدينه تقسيم مىكرد . آنان از حضرت خبرى نداشتند ، تا اينكه پس از مرگ امام صادق روشن شد كه چه كسى به آنان توجه داشته است . » « 1 » خثعمى مىگويد : « امام صادق كيسه‌اى دينار به من دادند كه به شخصى بدهم و تاكيد نمودند كه اسم ايشان را نبرم . چون كيسه را به آن شخص دادم تشكر كرد ؛ ولى از امام صادق گله كرد كه با وصفى كه قدرت دارد ، به ما رسيدگى نمىكند ! » « 2 »

آبان بن تغلب مىگويد : امام صادق را ديدم كه در ركوع و سجده هستند و شصت تسبيح از ايشان در ركوع و سجود شنيدم . « 3 » در خرائج راوندى است كه راوى مىگويد : « امام صادق را در مسجد رسول الله ديدم به نماز است و سيصد مرتبه سُبْحانَ رَبَّى الْعَظيمِ وَبِحَمْدِهِ از ايشان شنيدم . » مالك بن انس مىگويد : « بهتر از جعفر بن محمد ، در علم و تقوا نديدم و هر وقت كه او را مىديدم ، يا در ذكر بود و يا روزه بود و يا مشغول نماز بود . او از اكابر زهاد و از بندگان شايسته‌اى بود كه از خدا مىترسيد و در خانهء خدا خاشع و گريان بود . سالى در مكه با او بودم ، چون موقع تلبيه شد ، نمىتوانست تلبيه بگويد و مىگفت و مىگريست كه : اگر بگويم لَبَّيكَ و او بگويد لالَبَّيكَ چه كنم ؟ « 4 »