محبّت فطرى مرد و زن
البّته ، طبق فطرت الهى ، خداوند مودّت و محبّت را از ابتدا بين زن و شوهر قرار داده است . امّا ، معمولًا انسانها با اشتباهاتشان به اين محبّت ضربه مى زنند .
« وَ مِنْ آيَاتِهِ انْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ انْفُسِكُمْ ازوَاجاً لِتَسْكُنُوا الَيْهَا وَ جَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً انَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ » « 1 » « و از آيات لطف خداوند آن است كه براى شما از جنس خودتان جفتى آفريد كه در كنار او آرامش بيابيد و با هم انس بگيريد و ميان شما رأفت و مهربانى برقرار فرمود ، در اين امر نيز ( كه در حقيقت پايه ى زندگى و آسايش و راحتى و خوشى بر آن است ) براى مردم با فكر ادلّه و حكمت الهى روشن و آشكار است . »
اگر منفى بافيها ، بدبينى ها ، زخم زبانها در زندگى راه پيدا كند ، محبّت خداداد رخت بر مى بندد . زيرا يك زخم زبان كوچك ، به رخ كشيدن اشتباهات و . . . عاملى بزرگ براى از ميان بردن محبّت تكوينى است . از اين رو در اسلام به مردان سفارش شده است كه به زنان خود اظهار دوستى و محبّت كنند چنان كه رسول گرامى اسلام ( صلى الله عليه و آله و سلم ) فرموده اند :
« قَوْلُ الرِّجُلِ لِلْمَرْأتِهِ أني أحِبُّك لَا يَذْهَبُ مِنْ قَلْبِها ابَداً » « 2 »
« سخن مرد به همسرش كه « تو را دوست دارم » هيچگاه از قلب او
هامش
( 1 ) . سوره ى روم ، آيه ى . 21
( 2 ) . وسائل الشيعه : جلد ، ص . 10