« انَّ الْانْسانَ خُلِقَ هَلُوعاً اذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوُعاً وَ اذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعاً » « 1 » « انسان سخت ناشكيبا آفريده شده است ، چون شر و زيانى ( مصيبتى ) به او برسد آشفته و پريشان شود و اگر نعمتى او را رسد متكبّر مىشود » .
ناسپاسى انسان در محيط خانه
به هر حال طبع انسان طورى است كه وقتى در نعمت واقع شود . سپاسگزارى نمى كند و وقتى مصيبت و بلايى به او برسد ، شكيبايى و صبر را از دست مىدهد .
اين صفت اخلاقى ناپسند ، در محيط خانه نيز بروز مىكند به گونه اى كه خدمات همسر كه از صبح تا ظهر كارهاى خانه را انجام داده و زحمتها كشيده است ، تنها به خاطر ( مثلًا ) شور شدن غذا ناديده گرفته مىشود و اين اشتباه اندك خط بطلانى بر همه ى زحمات او مى كشد . حال آنكه انسان بايد زشتيها و اشتباهات ديگران را در برابر خوبيهاى آنها ناديده بگيرد ، و خوبى را سرپوش بدى قرار دهد .
« وَلْيَعْفُوا وَلْيَصْفَحُوا الا تُحِبُّونَ انْ يَغْفِرَ اللهُ لَكُمْ وَ اللهُ غَفُورٌ رَّحيمٌ » « 2 » « بايد مؤمنان خوى عفو و صفح را در پيش گيرند و از بديها درگذرند . آيا دوست نداريد كه خدا نيز در حق شما مغفرت و احسان فرمايد كه خداوند بسيار آمرزنده و مهربان است . »
هامش
( 1 ) . سوره معارج آيات تا 19 . 21
( 2 ) . سوره ى نور ، قسمتى از آيه ى 22