تخطي إلى المحتوى الرئيسي

خانواده در اسلام ( فارسى ) — صفحة 117

مساهمون:

ص١١٧
آگاهى يافته اند ، با شتاب به پيش آن مرد رفت و شروع به التماس كرد و قول داد كه دست از آزار آنها بردارد . به اين ترتيب آن همسايه اصلاح شد . در قرآن آمده است : « لا يُحِبُّ اللهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ الّامَنْ ظُلِمَ وَ كانَ اللهُ سَمِيعاً عَلِيماً » « 1 » « خداوند آشكارا بدگويى كردن مردم را دوست ندارد ، مگر كسى كه بر او ستم رفته باشد . همانا خداوند شنوا به اقوال و دانا به احوال بندگان است . »

يك مورد از تجويز دروغ

از اين آيه استفاده مىشود كه غيبت ، مگر در اين مورد خاصّ جايز نيست . در مورد دروغ نيز چنين است . گناه دروغ گفتن ، بسيار بزرگ است . به حدّى كه قرآن شريف دروغ و بت پرستى را يكى ذكر فرموده است : « فَاجْتَنِبُواالرِّجْسَ مِنَ الْأوْثَانِ وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ » « 2 » « يعنى از پليدى بتها و قول باطل ( مثل دروغ و سخنان لهو و غيبت و . . . اجتناب كنيد . »
هامش
( 1 ) . سوره ى نساء ، آيه ى 148 ( 2 ) . سوره ى حج ، آيه ى 30