شكايتش را به پيش حاكم شرع برد . اين اگر چه غيبت است ، ولى از نظر اسلام جايز است . اگر دستش بر حاكم شرع نرسد از ظلمى كه بر او رفته فرياد كند تا بدين وسيله ظالم را سركوب كند .
يك مورد از تجويز غيبت
حكايت شده است كه شخصى خدمت رسول اكرم ( صلى الله عليه و آله و سلم ) رسيد و عرض كرد : « همسايه ام مرا اذيّت مىكند » . حضرت فرمودند : « بر اين امر صبر كن ، زيرا همسايه ى خوب تنها نيست كه به همسايه اش ستم نكند ، بلكه خوبتر از آن همسايه اى است كه بر اذيّت و آزار همسايه صبر كند . » « 1 » بار ديگر آن مرد خدمت پيامبر ( صلى الله عليه و آله و سلم ) رسيد و از دست همسايه ى خود به ايشان شكايت كرد . امّا ، دوباره حضرت دستور صبر و مژده ى پاداش دادند .
ديگر بار كه از آزار همسايه به حضرتش شكايت كرد . حضرت غيبت عملى را تجويز كردند و فرمودند : روز جمعه ، كه مردم در كوچه و بازار بيشتر رفت و آمد مى كنند ، اسباب و اثاث منزلت را از خانه بيرون بياور ، زن و فرزندانت را بر آن بنشان و هر كسى كه علّت اين امر را از تو پرسيد ، بگو : « واى از ظلم همسايه » .
آن شخص به دستور حضرت عمل كرد . ديرى نپاييد كه همسايه اش خبردار شد كه با اين كار همه ى مردم به ظلم و آزار او
هامش
( 1 ) . در مورد دوست خوب همچنين است . دوست خوب فقط اين نيست كه در ازاى خوبى و احسان دوستش به او احسان و خوبى كند ، بلكه رفيق خوب آن است كه با سوء اخلاق رفيقش بسازد و نسبت به دوستانش گذشت و عفو و ايثار داشته باشد .