درد گوش . و درد بالاى سينه و زير گردن .
لوص
(
lavs
) م . ع . نگريستن از سوراخ در و جز آن . و ميل كردن و برگشتن ( و الفعل من نصر ) .
لوصة
(
lavsat
) ا . ع . درد پشت . و درد ورك .
لوط
(
lavt
) ا . ع . چادر . و ردا . يق :
لبس لوطه . و مرد چست و چالاك در كار .
و ربا . و محبت . و هر چيز در چسبنده . يق : انى لاجد له فى قلبى لوطا يعنى الحب اللازق بالقلب .
لوط
(
lavt
) م . ع . لاط الشيىء بقلبى لوطا و ليطا ( از باب نصر ) : دوست داشتم آن چيز را و چسبيد بدل من . و لاط فلانا به سهم : تير انداخت بر فلان . و لاط فلانا به عين : چشم زخم رسانيد فلان را و چشم زد فلان را . و لاط الشيىء بالشيىء : ملحق كرد اين چيز را به آن چيز . و لاط الشيىء :
پنهان كردن آن چيز را . و لاط لوطا و لواطة . مر . لواطة .
لوط
(
lut
) ا . ع . نام پيغمبرى كه برادر - زادهء حضرت ابراهيم پيغمبر بود ، و منصرف آيد .
لوطى
(
luti
) ا . پ . رند و حريف و شوخ و مسخره و بىباك و گستاخ و لاف زن .
لوطى
(
lutiyy
) ص . ع . لاطى و لواط كننده .
لوطى بازى
(
luti - b zi
) ا . پ . مسخره بازى و حيله بازى .
لوظ
(
lavz
) م . ع . لاظ لوظا ( از باب نصر ) : لغة فى لاظ . مر . لاظ .
لوع
(
lav '
) م . ع . لاعه الحب لوعا ( از باب نصر ) : سوخت دل آن را .
دوستى و بيمار ساخت آن را . و لاع لوعا و لووعا : بد دل گرديد . و حريص و بدخوى گشت . و لاعته الشمس : برگردانيد گونهء آن را آفتاب .
لوعة
(
lav'at
) ا . ع . سوزش درون .
و رنج و تعب از عشق و محبت و از اندوه و بيمارى . و سياهى سر پستان .
لوعة
(
lav'at
) م . ع . لاع لوعة ( از باب سمع ) : ناشكيبائى و بىآرامى كرد . نيز بيمار شد ( و از نصر نيز آيد ) . و لاع لوعا و لوعة . مر . لوع .
لوغ
(
lavq
) م . ع . لاغه لوغا ( از باب نصر ) : در دهان گردانيد آن را پس دور انداخت . و لاغ فلانا بفلان :
پيوست و لازم گرفت آن را .
لوغ
(
luq
) پ . ح . م . لوغيدن . ا . دوشيدگى . و آشاميدگى . و دوشنده . و آشامنده . و غلطك .
لوغانيدن
(
luq nidan
) ف م . پ .
دوشيدن كنانيدن و لوغيدن فرمودن .
لوغيدن
(
luqidan
) ف م . پ . دوشيدن .
و آشاميدن . و ريختن .
لوف
(
lavf
) ا . ع . نامرغوب از طعام و علف و جز آن .
لوف
(
lavf
) م . ع . لفت الطعام لوفا ( از باب نصر ) : خوردم طعام را و خائيدم آن را . و لاف المال الكلاء : گياه خشك خوردند شتران .
لوف
(
luf
) ا . ع . گياهى كه فيلگوش گويند .
و نام دهى .
لوف
(
luf
) ا . پ . فيلگوش ، و برگ آن را مردم طهران برگ بابا آدم گويند .
لوفا
(
luf
) ا . پ . گياهى كه آن را قنطوريون نيز گويند . و نوعى از هميشه بهار .
لوفرديس
(
lufardis
) ا . پ . نام سنگى مصرى و بسيار صلب كه به آسانى در آب گداخته مىشود و در شستشوى به كار مىرود .
لوفى
(
luf
) ا . ع . گياهى شبيه بهميشه - بهار و يا نوعى از آن .
لوق
(
lavq
) م . ع . لقت الطعام لوقا ( از باب نصر ) : نرم گردانيدم طعام را بروغن . و لقت عينه : زدم بر چشم آن . و لاق الدواة : نيكو گردانيد سياهى آن دوات را .
و فلان لا يلوق : فلان قرار نمىگيرد به جائى .
لوق
(
lavaq
) ا . ع . گولى و حماقت .
لوق
(
lavaq
) م . ع . لوق لوقا ( از باب سمع ) : گول گرديد .
لوقا
(
luq
) ا . پ . نام يكى از چهار انجيل .
لوقابين
(
luq bin
) ا . پ . - ماخوذ از سريانى - تخم سداب دشتى كه سپندان و حب - الرشاد باشد .
لوقة
(
lavqat
) ا . ع . ساعت .
لوقة
(
luqat
) ا . ع . مسكه . و مسكهء با خرماى تر آميخته . و روغن با خرماى تر آميخته .
لوقيون
(
luqiun
) ا . پ . - مأخوذ از سريانى - فيل زهرج كه درخت حضض باشد يعنى حضض عصارهء ثمر آن است .
لوك
(
lavk
) م . ع . لاك اللقمة لوكا ( از باب نصر ) : خائيدن آن لقمه را و نرم خائيد . و لاك الفرس اللجام : گاز گرفت آن اسب دهنه را و خائيد آن را . و هو يلوك اعراضهم :
او در پوست ايشان مىافتد .
لوك
(
luk
) ا . پ . نوعى از شتر كم موى باركش . و هر چيز حقير و زبون و فرومايه . و عشقه و لبلاب . و دوغى كه بجوشانند تا ترف شود .
و آنكه به روى زانو و كف دست راه رود .
لوكر
(
lukar
) ا . پ . نام شهرى در هندوستان .
لوكشور
(
lukecvar
) ا . پ . - ماخوذ از سانسكرى - به اعتقاد پيروان شاكيمونى و جودى كه هرگز فانى نشود و ارواح كامله را از قيد صورنا قصهء حيوانى خلاصى دهد و بمرتبهء نسانى