گ
گ
(
g f
) ا . پ . حرف بيست و ششم از الفباى فارسى و در الفباى تازيان نباشد و آن را گاف و كاف فارسى گويند و در حساب جمل مانند كاف تازى بيست بشمار آيد و اين حرف گاه بغين بدل مىشود مانند گلوله و غلوله و غربال .
گاباره
(
g - b re
) و گاپاره
(
g - p re
) ا . پ . گلهء گاو . و غار و شكاف كوه .
گات
(
g t
) ا . پ . كلمات موزون از سرايشهاى اشوزردشت .
گاخواره
(
g x re
) ا . پ . مهد و گهواره و گاهواره .
گادن
(
g dan
) م ف . پ . گائيدن و جماع كردن .
گاده
(
g de
) ص . پ . گائيده شده .
گاذر
(
g zor
) ا . پ . گازر .
گار
(
g r
) پ . حرف اسمى كه چون به آخر اسمى ملحق گردد معنى دارائى به آن مىدهد و افادهء فاعليت مىكند مانند : آمرزگار يعنى آمرزنده و خدمتگار يعنى خدمت كننده و ستمگار يعنى ظالم و ستم كننده و سازگار يعنى داراى ساز .
گارنده
(
g rande
) ا . پ . كننده و سازنده و عامل و فاعل .
گارى
(
g ri
) ا . پ . هر چيز ناپايدار و بيمدار و ناپاينده و بىثبات . و گردون چار چرخهء بىفنر كه مانند گردون فنردار ثبات و آرام ندارد .
گاز
(
g z
) ا . پ . ابزارى مقراض مانند كه بدان طلا و نقره و مس و جز آن را برند .
و مقراض . و موچينه . و گلگير كه بدان سر شمع گيرند . و منقاش و انبر . و دندان . و گزيدگى لب و عضو ديگر را با دندان . و گزيدگى . و خائيدگى . و اخذ و گرفتگى . و جر و كشيدگى . و علف چارپايان . و غار و مغارهء كوه . و جائى كه در كوه و يا در زمين و صحرا كنند كه در آن آدمى و گوسپند و جز آن رود . و صومعهاى كه در سر كوه سازند . و يك قسم علفى كه از آن ريسمان مىسازند .
گاز
(
g z
) ا . پ . - مأخوذ از فرانسه - هر جسم بخارى شكل و مخصوصا بخارى كه در روشنائى منازل و گرم كردن آنها استعمال مىكنند .
گازر
(
g zor
) ا . پ . قصار و سفيدگر و آنكه جامهها را مىشويد و سفيد مىكند . و صعوه و گازرك .
گازرك
(
g zorak
) ا . پ . پرندهء كوچكى كه پيوسته در كنار آب نشيند و دم جنباند و به زمين زند و بتازى صعوه نامند .
گازرگاه
(
g zor - g h
) ا . پ . نام موضعى در شيراز كه شيخ سعدى در آنجا آسوده است .
و نيز مقامى در هرات كه خواجه عبد اللّه انصارى در آنجا مدفون است .
گازرون
(
g zerun
) ا . پ . نام شهرى بنا كردهء قباد كه كازرون نيز گويند .
گارزى
(
g zori
) ا . پ . سفيدگرى جامه ها . و گازرى كردن : ششتن جامه و سفيد كردن آن .