ا . ع . مأخوذ از پرگار فارسى و بمعنى آن .
فرجارى
(
ferj riyy
) ص . ع . منسوب و متعلق بفرجار .
فرجام
(
farj m
) ا . پ . انجام و انتها و آخر و عاقبت و ختم . و نتيجه و سرانجام .
و سود و فايده . و خوشى و سعادت . و موافق و مناسب . و رسم و عادت . و آخرين شرابى كه از صراحى در جام ريخته مىشود . و اسب نافرجام : اسب رام نشده . و سخن نافرجام : سخن نابكار و بيفايده و لا طايل و بيهوده و ياوه و هرزه . و مضمون خجسته فرجام : كلمات با شكوه منشور پادشاهى .
فرجامگاه
(
farj m - g h
) ا . پ . گور و قبر . و آخرين منزل .
فرجان
(
farj ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه :
الفرجان : خراسان و سيستان و يا سند و سيستان .
فرجة
(
farjat
) و (
ferjat
) و (
forjat
) ا . ع . خلاصى از شدت و سختى . و خوشى و شادمانى كه پس از اندوه و غم روى مىدهد .
فرجة
(
forjat
) ا . ع . رخنه و شكاف .
و هر گشادى ما بين دو چيز . ج : فرج (
foraj
) .
و فرجة الحائط : رخنه و شكافى كه در ديوار پديد آيد . و بينها فرجة اى انفراج .
فرجد
(
far - jad
) ا . پ . پدر جد كه پدر سيوم بود خواه پدرى باشد و يا مادرى .
فرجلة
(
farjalat
) م . ع . پاها را از هم ديگر دور نهاده شتافتن .
فرجمند
(
farj - mand
) ص . پ . زيبا .
و آراسته شده . و خداوند قدر و مرتبه .
فرجنة
(
farjanat
) م . ع . فرجن الدابة فرجنة : به پشت خار خاريد پشت ستور را .
فرجندشاى
(
farjand - c y
) ا . پ .
باصطلاح تصوف : علمى كه بدان خالق را از مخلوق تشخيص مىدهند .
فرجود
(
farjud
) ا . پ . اعجاز و معجزه .
فرجول
(
ferjavl
) و فرجون
(
ferjavn
) ا . ع . پشت خار ستور و قشو .
فرجه
(
forje
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - گشادگى و شكاف . و فاصلهء اندك ميان دو چيز .
و مدت و فرصت و مهلت . و بىفرجه :
بىمهلت و بىمدت .
فرجى
(
faraji
) ا . پ . جامهاى كه مشايخ دراويش در بركنند . و جامهء بىبند گشاده پيش كه بيشتر بر فراز جامهء ديگر پوشند .
فرچال
(
farc l
) ا . پ . جهاد .
فرح
(
farah
) ا . ع . شادمانى و فيرندگى .
ج : افراح .
فرح
(
farah
) م . ع . فرح فرحا ( از باب سمع ) : شادمانى نمود و فيريد . و كذا :
فرح به .
فرح
(
farah
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - شادى و شادمانى و سرور و خوشحالى و خرمى و نشاط . و عشرت و طرب . و شوخى .
فرح
(
fareh
) ص . ع . شادان و فيرنده .
ج : فرحون . قوله تعالى :
إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْفَرِحِينَ
: خدا دوست نمىدارد فيرندگان و آنان كه تبختر و تكبر دارند . و قوله :
كُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ
: هر حزبى به آنچه دارند راضى مىباشند . و قوله :
فَرِحِينَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ
: مسروراند به آنچه خداوند از فضل خود بايشان داده .
فرح
(
faroh
) ص . ع . شادان و فيرنده .
فرحا
(
farahan
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - بطور فرح و شادمانى و خرمى .
فرح افزا
(
farah - afz
) ص . پ . هر چيزى كه فرح و عشرت و شادى را افزون كند .
فرحان
(
farh n
) ص . ع . شاد و شادان و فيرنده . ج : فراحى و فرحى . يق : قوم فرحى .
فرحانة
(
farh nat
) ص . ع . مؤنث مرحان . و زن شادان و فيرنده . و قوم فرحانة : گروه شادان و فيرنده .
فرحانة
(
farh nat
) ا . ع . سماروغ سپيد .
فرحبخش
(
farah - baxc
) ص . پ .
بخشايندهء خوشى و شادمانى و سرور و طرب آورنده و شادمان كننده و مفرح و باصفا .
فرحة
(
farhat
) و (
forhat
) ا . ع .
شادمانى و فيرندگى . و مژدگانى . يق : لك عندى فرحة : تو در نزد من مژدگانى دارى . و كذلك : لك عندى فرحة .
فرحة
(
farehat
) ص . ع . مؤنث فرح :
زن شادان و فيرنده .
فرحت
(
farhat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - عيش و شادمانى . و خوشمزگى . و لذت .
و خرسندى . و تماشا و تفرج . و شوخى و گستاخى .
فرحت آثار
(
farhat - sar
) ص . پ .
مفرح و دلپذير . و كامران و سعادتمند . و خجسته .
فرحت افزاى
(
farhat - afz y
) ص .
پ . مفرح و هر آنچه عيش و عشرت و شادمانى را افزون كند .
فرحت اللقا
(
farhatol - leq
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - غليواج . و نوعى از عقاب .
فرحتبخش
(
farhat - baxc
) ص . پ .
فرح بخش .
فرحجة
(
farhajat
) م . ع . فرحج فى مشيته فرحجة : دورى گذاشت ميان هر دو پاى خود در رفتن .
فرحجى
(
farhaj
) ا . ع . رفتار جهجهان .
فرحناك
(
farah - n k
) ص . پ .
خوشحال و شادمان و مسرور و شادان .
فرحى
(
farh
) ص . ع . مؤنث فرحان :