اواسى
(
av si
) ع . ج آسية (
siat
) .
اواصر
(
av ser
) ع . ج آصرة .
اواصل
(
av sel
) ع . ج و اصل و واصلة .
اواضح
(
av zeh
) ج ا . ع . روزهائى كه شبهايش روشن باشد و آنها را ايام البيض نيز گويند يعنى روز سيزدهم و چهاردهم و پانزدهم از هر ماه . و امر النبى صلى الله عليه و آله بصيام الاواضح . اصله و واضح قلبت الواو همزة .
اواط
(
v tt
) ع . ج آطة (
ttat
) .
اواطب
(
av teb
) ع . ج اوطاب و ج ج وطب (
vatb
) .
اواعس
(
av es
) ع . ج اوعس (
av'as
) .
اواغى
(
av qi
) ع . ج آغية (
qiat
) .
وا : جويچهاى كه براى آبيارى سوى كشت آرند و نيز اواغى : شيرينهاى كه در كشتزار افتد .
اوافل
(
av fel
) ع . ج آفل .
اواقى
(
av qi
) ا . ع . نى جولاهه كه بر آن پود مىباشد . و ج . واقية (
v qiat
) .
اواقى
(
av qiy
) و (
av qi
) ع . ج اوقية (
avqiyat
) .
اوال
(
av l
) ا خ . ع . جزيرهاى بزرگ در بحرين كه غواصان از آنجا مرواريد آرند .
و بتى مر بكر و تغلب را .
اوالف
(
av lef
) ع . ج آلفة (
lefat
) .
اوالى
(
av liy
) ع . ج اول و اولى (
avl
) و آلية (
liyat
) .
اوام
(
ov m
) ا . ع . قرض و وام . و رنگ و لون .
اوام
(
ov m
) ا . ع . تشنگى . يا گرمى آن . و دود . و دوارسر . و زه كمان . و بانگ و فرياد تشنه .
اوامر
(
av mer
) ع . ج امر .
اوامر
(
av mer
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - فرمانها و احكام . و اوامر پادشاهى : فرمانهاى پادشاه .
اوان
(
av n
) و (
ev n
) ا . ع . هنگام ج : آونة و آئنة (
enat
) .
اوان
(
ev n
) ا . ع . صفهء بزرگ و ايوان ج : اون . و ذواوان ا خ . . نام موضعى در مدينه .
اوانى
(
av ni
) ج . ج اناء (
en '
) .
اوانى
(
ov ni
) ا خ . ع . دهى در بغداد كه يحيى بن حسين و ابن عبد الله از اهالى آنجا مىباشند . و نيز دهى در نواحى موصل .
اوانيدن
(
av nidan
) ف ل . پ . خوابيدن و خفتن . و خوابآلود بودن .
اواوين
(
av vin
) ع . ج ايوان .
اواه
(
av h
) ا . پ . آواه و انعكاس آواز و صدا .
اواه
(
avv h
) ص . ع . مرد با يقين و نرم دل و بسيار دعا و زارىكننده از بيم خداى عز و جل قوله تعالى
إِنَّ إِبْراهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ .
و فقيه و مؤمن به زبان حبشه .
اواهد
(
av hed
) ع . ج اوهد .
اوائل
(
av el
) ع . ج اول .
اوائن
(
av en
) ا خ . ع . نام شهرى .
و ج . آئنة (
enat
) .
اوب
(
avb
) ع . ج آئب .
اوب
(
avb
) ا . ع . ابر و باد . و سرعت المثل : الاوب اوب نعامة يضرب لمن يعجل و يسرع فيه . و قصد . و عادت . و استقامت و زنبور شهد . و طريق و جهت و سو يق جاءوا من كل اوب .
اوب
(
avb
) م . ع . آب اوبا و اوبة و ايابا و ايابا و ايبة و ايبة و مابا ( از باب نصر ) : بازگشت . و آبه و اليه اوبا : آمد وى را بشب . و آب اليه ناس : آمدند او را مردم از هر سو . و آبه الله دور دارد او را خدا و آبت الناقة اوبا :
زود بزود دست و پا انداخت آن ماده شتر در رفتن .
اوب
(
ub
) ع . سوى و جهت - لغة فى اوب .
اوب
(
avab
) م . ع . اوب اوبا ( از باب سمع ) : خشمگين گرديد .
اوبا
(
avb
) ا خ . پسر رجو عام پسر حضرت سليمان .
اوباء
(
avb '
) ج . و باء .
اوبات
(
avb t
) ع . ج اوبة .
اوباد
(
avb d
) ع . ج و بد (
vabad
) .
اوبار
(
ovb r
) ص . پ . بلعكننده و بگلو فروبرنده . و يا هر چيزى فروبرده شده و بلع شده . و هر جانورى كه جانور زنده را بگلو فروبرد و بلع كند . وا . آتش غالب . و زهر مهلك . و خانه و سرا .
اوبار
(
avb r
) ع . ج و بر (
vabar
) .
اوبار
(
ovb r
) ا . پ . ناله و زارى .
اوباريدن
(
ovb ridan
) ف م . پ .
ناجاويده فروبردن . و بلعيدن و بلع كردن .
و افگندن . و در عمق افگندن .
اوباريدن
(
ovb ridan
) ف ل . پ .
ناليدن و زارى كردن .
اوباش
(
ovb c
) ص . پ . مردم عامى و نافهم و بىسر و پا و جلف و سرخود و متعصب . و بعضى از علما اين لغت را مأخوذ از تازى مىدانند .
اوباش
(
avb c
) ع . ج وبش (
vabac
) .
اوباشانه
(
ovb c ne
) ص و م ف . پ .
مانند اوباش و بطور اوباشى و جلفى و الواطى .
اوباشتن
(
ovb ctan
) ف م . پ . آكندن و پر كردن . و افگندن . و بلعيدن .
اوباشه
(
ovb ce
) ا . پ . مر . اوباش .
اوباشى
(
ovb ci
) ا . پ . الواطى