رنگ سفيد مىباشند . ميوه به درازاى 4 - 2 سانتيمتر و داراى تارهاى خرمائى و قسمت بالاى ميوه زائدهاى دراز و نوكتيز به شكل منقار لكلك دارد .
گياه در گرگان ، مازندران ، گيلان ، خراسان ، باختران ، قم ، اصفهان ، بندرعباس ، كرمان ، يزد و اطراف تهران رويش دارد .
قسمت مورد استفاده : اندامهاى هوائى گياه
تركيبات شيميائى :
گياه داراى كافئين ، تيرامين ، هيستامين ، پورترسين
Purtrescine
، پيروكاتشول ، تانن ، گاليك اسيد ، گلوتاميك اسيد ، سوكسينيك اسيد ، تانيك اسيد ، الاژيك
Ellagic
اسيد ، كلين ، فلاونوئيد ، گلوكز ، فروكتوز ، ساپونين ، مواد چرب و موم مىباشد .
خواص درمانى :
قابض و بندآورنده خون . گياه در رفع خونروىهاى رحمى موثر مىباشد . در مصر به منظور تسهيل زايمان ، التيام زخمها و رفع اسهال نيز استفاده مىشود . در روسيه به ويژه در متروراژى ، منوراژى و بطور كلى در مواردى كه نياز به ارگودوسكل و هيدراستيس مىباشد از گياه استفاده درمانى به عمل مىآيد .
اشكال داروئى و مقدار خوراك ( طبق دستور
J . Valnet
) :
1 - دمكرده ده در هزار به مقدار يك قاشق سوپخورى هر 2 ساعت
2 - عصاره روان 5 - 3 گرم در روز
3 - گرد دانه : يك گرم مخلوط در عسل هنگام صبح و شب 2 ساعت قبل از غذا ، از 2 گرم در روز نبايد تجاوز نمايد . در هند از تنطور گياه تازه نيز استفاده مىشود .
گياه را به عربى ابره العجوز ، غزيل
Ghazil
، دهيمه الغزال و به پارسى قيطران شوكرانى ، سيدندان ، علف ساعتى مىنامند .
Code - 2284
قيطران مشك
Erodium moschatum L .
گياهى است علفى ، يك ساله ، 2 ساله به ارتفاع 50 - 10 سانتيمتر ، كموبيش كركدار ، معطر از خانواده
Geraniaceae
، برگها مركب با 13 - 9 تقسيم دندانهدار ، بدون دمبرگ ، گلها سرخ مايل به بنفش ، طول ميوه 4 - 2 سانتيمتر ، محل رويش آن جنوب و جنوب غربى ايران ، شوش ، بوشهر ، بين دزفول و شوشتر مىباشد .