كتاب گياهى انگلوساكسن به نام
" Lacnunga "
جوشانده برگ درخت در شير بز را براى بيمارىهاى ريوى سودمند دانسته است . كولپپر ( 1652 ميلادى ) ميوه گياه را در قولنج و خوردن 12 عدد آن را صبح ناشتا به عنوان مسهل قوى ، همچنين پوست و برگ درخت را در شكستگى استخوان و دررفتگى مفصل بسيار موثر دانسته است ( * ) . در قرن نوزدهم پزشكان متوجه شدند كه برگ گياه مانند كنين در مالاريا موثر است .
قسمت مورد مصرف :
برگ ، ميوه و پوست درخت است . برگها را در بهار قبل از باز شدن گلها و ميوه را در زمستان چيده ، خشك و نگهدارى مىكنند .
تركيبات شيميائى :
ايليسين
Ilicine
كه اثرى مشابه كنين دارد و در مالاريا و رماتيسم موثر است و مادهاى زردرنگ به نام ايليگزانتين
Ilixanthine
، تئوبرومين
Theobromine
، كافئوتانيك اسيد
Cafeotanic acid
، تانن ، صمغ ، موم و گلوكز .
خواص درمانى :
برگها تببر ، مقوى ، آنتى اسپاسموديك ، محرك معده ، ضد رماتيسم ، مدر و پوست ضد صرع و ميوه قى آور و مسهل .
موارد مصرف درمانى :
از برگها براى رفع تبهاى نوبهاى ، انفلوانزا ، رماتيسم ، ضعف معده و اسپاسم روده و از پوست در صرع و از ميوه به عنوان مسهل استفاده مىشود . زيادهروى در مصرف ميوه باعث استفراغ و اسهال مىشود .
در كودكان خوردن ميوه ايجاد ناراحتى شديد در دستگاه هاضمه مىنمايد كه ممكن است منجر به مرگ شود .
اشكال داروئى و مقادير مصرف :
دمكرده يا جوشانده يك قاشق سوپخورى از برگ براى يك فنجان آب ، مدت جوشاندن 2 دقيقه سپس 10 دقيقه دمكرده ، 3 - 2 فنجان در روز بين دو غذا .
دمكرده يك مشت پوست ساقه در يك ليتر آب جوش ، زمان دم كردن 15 دقيقه ، پس از 12 ساعت صاف نموده 3 - 2 فنجان در روز بين هر دو غذا .
در موارد گريپ ، سرماخوردگى ، پنومونى و ديگر اختلالات ريوى از مخلوط زير مىتوان استفاده نمود :