دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 341

عشبة القلب ، جوجادو ، اوفاريقون ، هوفاريقون ، هيوفايقون منيسه ، بنيوله ، نوشه ، علف چاى ، نارقيصر و ناكيسر معروف است . « 6 » هوفاريقون را به رومى اندرونياكون و به سريانى قرعاكيبا نامند و به قول اكثر ، نباتى است كه پنج نوع مىباشد . حكيم مير عبد الحميد در حاشيه تحفه هوفاريقون را به هندى اژادسه نوشته است و گويند بهترين آن كوهى تازه سرخ خوشبو است . صاحب تحفه آن را سه قسم نوشته است و ثمر هر سه قسم را مثل جو بيان كرده است . به قول شيخ گرم در دوم و خشك در آخر آن است و جميع اجزاى آن ملطف ، مفتح سدد و نرم كننده ورمهاى سخت مىباشد و جالينوس گفته كه آن ادرار حيض و بول نمايد . ضماد برگ آن نافع سوختگى آتش و پاشيدن ساييده آن نافع زخمها مىباشد . ضماد آن جهت نقرس ، عرق النساء و درد خاصره به كار برده مىشود . همچنين اگر هر روز نيم درم با ماء العسل به مدت چهل روز خورده شود نافع عرق النساء است . ميوه آن مسهل زهره سودا است و خوراك تخمش با نصف وزن آن ، تخم سداب تب ربع را منفعت بخشد . بدلش به وزن خودش اذخر و نصف وزن آن بيخ كهر است و گويند بدل آن تخم شويد و انيسون است . طلاى آن با روغن زيتون جهت فالجى كه از گردن به پشت ميل كرده است نافع مىباشد . مقدار خوراك ، يك درم است . « 1 » گياه هزارچشم به اسامى گل راعى ، هوفايتون ، و علف چاى نيز معروف است . گلهاى هزارچشم كه داراى رنگ زرد و نارنجى روشن مىباشد در انتهاى شاخه‌ها پيدا مىشود . قسمت مورد استفاده اين گياه گل و برگهاى آن است كه وقتى گلهاى تازه آن باز مىشود بايد چيده شوند و در سايه خشك گردند و بايد در جاى خشكى آن را حفظ كرد . گياه هزارچشم از ماه خرداد تا شهريور گل مىكند . گياه هزارچشم را در نزله‌هاى مزمن ، انواع زكام ، آسم و در عفونتهاى ريوى مصرف مىكنند . استعمال آن در معالجه اين امراض هميشه با موفقيت همراه بوده است . « 2 »