مشخصات :
گياهى است علفى چند ساله ، بلندى ساقه آن 1 - 4 / 0 متر ، برگهاى آن بيضى و موجى ، باريك و خميده ، ريشه آن با طعم تند و گزنده در طب سنتى بيش از ساير اعضاى گياه مورد توجه است و كاربرد دارد .
اين گياه در مناطق پاييز و سواحل خشك اروپا در منطقه مديترانه و در ايران در مناطق شمال كشور در آذربايجان و در كردستان و خراسان بهطور خودرو ديده مىشود .
تركيبات شيميايى :
در ريشه اين گياه وجود تانن ، نشاسته ، اسيدهاى آلى و گلوكوزيدى به نام يلومباژين تأييد شده است . طعم سوزاننده و گزنده ريشه اين گياه مربوط به وجود گلوكوزيد فوق است .
خواص - كاربرد :
ريشه اين گياه روى پوست اثر قرمز كننده و تحريك كننده دارد و ايجاد تاول مىكند .
ضماد ريشه گياه روى عضو موجب تسكين دردهاى لومباگو ، سياتيك و در بيماريهاى پوستى مانند جرب و كچل مؤثّر است . « 1 »
علف خونى
به فارسى رسگك گويند . در بعضى از كتب با نام علف خونى ذكر شده و در شيراز گونهاى از آن را قيطره مىنامند .
مشخصات :
گياهى است چند ساله ، بلندى آن 100 - 40 سانتىمتر حتى تا 5 / 1 متر نيز مىرسد .
رنگ زير برگها سبز تيره مايل به آبى است . گلهاى آن به رنگ ارغوانى تيره مىباشد .
هامش
( 1 ) - معارف گياهى ، ج 6 ، ص 233 ؛ صيدنه ، ص 216 .