دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 564

سينا پرسياوش طبيعت گرم دارد . « 5 » نوع قرمز آن براى طحال مصرف زياد دارد . براى سنگ كليه نيز مصرف مىشود . خوردن گرد خشك آن براى اسهال مفيد است . « 1 » پرسياوش براى تنگى نفس بخصوص در اطفال . در معالجه پسوريازيس ( داع ) پرسياوش را سوزانيده با روغن زيتون مخلوط كرده و روى آن بمالند . پرسياوشان در تداوى سابقا به عنوان خلط آورنده و معرق و ضد تب و ضد گريب بسيار استعمال مىشده . از خواص پرسياوشان آن است كه چون تازه آن را كوفته و بر جائى كه در آن تير خورده باشد ببندند ، تير را بيرون مىآورد . و به قول جالينوس : نوشيدن آن به نفث ( بيرون آمدن ) اخلاط چسبنده كه از سينه و ريه خارج شود كمك مىنمايد . « 2 » پرسياوشان : شاخه‌هايش سرخ و مايل به سياهى است . ساقه ، گل و شكوفه ندارد . نيروى درمانىاش را سريع از دست مىدهد . خاصيت : گدازنده ، نرم كننده ، بازكننده ، قابض ، ادرارآور و بازدارنده سيلان است . خاكستر پرسياوشان كه با سركه و روغن زيت مخلوط گردد در علاج داء الثعلب ( نوعىگرى ) و داء الحيه مفيد است . شربتش نيش مار ، سموم سگ هار و حشرات موذى را علاج است . در تنقيه ، خميركردن شش و تسكين سرفه بسيار نافع است و سنگ را خرد و جريان حيض را جارى مىكند . « 3 » طريق رويانيدن موى در داء الحيه و داء الثعلب آن است كه « پرسياوشان » بر سر ماليده شود ، موى را دراز مىكند ، پرسياوشان نافع زخمهاى بد ، خون ناصور و دمل مىباشد . « 4 » محلل ، ملطف ، منضج ( پزنده ) بلغم ، جالى دهنده ، آورنده جريان حيض و نفاس ( خون ولادت ) و ادرار است ، سده‌ها را باز مىكند ، خشكى مىآورد ، محلل اورام و رياح