خشك كنيد .
تاريخ پامچال در طب : پامچال به زبان لاتين كلمهاى است كه اگر آن را تحت اللفظى ترجمه كنيد به معنى اولين گل بهارى است . پامچال يكى از گياهان نادرى است كه قديمىها آن را نشناختهاند و در كتابهاى خود ذكرى از آن نكردهاند ولى كتابهايى كه در قرون وسطى نوشته شده است خواص طبى اين گياه را در بر دارد از جمله خانم كشيش سنت هيلهگراد از كسانى است كه در قرن هفتم ميلادى خواص طبى آن را كشف كرد و آن را در درمان ماليخوليا ، فلج و سكته ناقص نسخه مىداد بعد از او تابرنائمرنتاس كه در سال 1890 از اين جهان درگذشت پامچال را براى درمان عفونتهاى گوناگون مربوط به دستگاه تنفسى و بخصوص در مورد سينه پهلو و برونشيت حاد تجويز مىكرد .
پامچال طبى داراى ماده صابونى به نام ( ساپونين ) و اسيد ساليسيليك مىباشد .
همچنين حامل بسيارى از املاح معدنى و يك ماده معطر تركيبى است كه شبيه به كافور مىباشد .
گل پامچال طبى ، كمتر از ريشه آن داراى ساليسيل و ساپونين است .
پامچال در چمنها ، بيشهها ، طول جادهها و جاهايى كه علف مىرويد سبز مىشود .
برگهاى آن كركدار ، پرچين ، بيضى شكل و سبز خاكسترى است . گلهاى آن دراز و افتاده و زرد رنگ است .
تركيبات شيميايى :
اعضاى زير زمينى اين گياه داراى دوهتروزيد يكى به نام پريمه وروزيد
primeveroside
يا پريمهورين
primeverine
و ديگرى پريمولاوروزيد
primulaveroside
است
vischmiac , mascre , goris .
خواص :
در طب به عنوان كرم كش مصرف مىگردد و ريشه پامچال را به صورت جوشانده براى رفع كرم مصرف مىكنند . « 1 »
هامش
( 1 ) - گلها و گياهان شفابخش ، ص 76 .