تركيبات شيميايى :
پوست درخت بيد داراى گلوكزيدى به نام ساليكوزيد يا ساليسين است كه مقدار آن در گونههاى مختلف درختان مذكور تفاوت مىكند . از هيدروليز اين گلوكزيد ، تحت اثر امولسين ، گلوكز و سالى ژنين به دست مىآيد .
ساليسين اگر تحت اثر اسيد نيتريك و با رعايت احتياط ، اكسيده گردد مادهاى به نام هلى سين و الدئيد ساليسيليك از آن بدست مىآيد .
سالى ژنين ، به حالت خالص ، به صورت بلورهاى ريز فلس مانند و شفاف به دست مىآيد .
از
Salix purpurea
، گلوكزيدى به نام سالى پورپوزيد نيز به دست مىآيد . در پوست درختان بيد علاوه بر گلوكزيدهاى مذكور ، موادى نظير موم ، صمغ ، رزين ، اكسالات دوشو و تانن نيز يافت مىشود .
خواص درمانى :
پوست درختان بيد اگر از شاخههاى جوانتر از 3 سال به دست آمده باشد ، خاصيت تببر با اثر قاطع ولى بطىء نشان مىدهد .
اين اثر درمانى را گلوكزيد موجود در پوست شاخهها ، يعنى ساليسين نيز دارا مىباشد .
براى اين كار بايد از پوست درخت بيد ، دم كرده 40 تا 50 در هزار تهيه كرد يا ساليسين را به مقدار 1 تا 4 گرم در روز مصرف كرد .
پوست درختان بيد داراى اثر مسكن دردهاى دستگاه تناسلى و شاتونهاى آن اثر ضد تشنج ، رفع عسر الطمث ( قاعدگيهاى دردناك ) و رفع سيلان منى است .
عصاره روان سنبلههاى بيد ( شاتونها ) را در رفع بيخوابيهاى ناشى از ضعف اعصاب ، اشكال وقوع قاعدگى كه غالبا با درد همراه مىباشد و همچنين رفع اختلالات عصبى مؤثر ذكر كردهاند . مصرف مقادير كم پوست درختان بيد ، موجب تحريك اشتها و تقويت