دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 364

بو كردن و خوراك آن دافع وسواس سوداوى و باز كننده قسمتهاى بسته شده مغز و مقوى آن است . بو كردن برگ آن خواب‌آور است . مالش آن از بين برنده ورمهاى پستان ناشى از بسته شدن شير مىباشد . ريشه تازه آن را چون زن با خود حمل بنمايد ، جنين را مىاندازد . مىگويند مضر آن كفل و اصلاح كننده آن ، صمغ عربى يا كُندر است . « 2 » در علاج همه بيماريهاى بلغمى و سودايى مفيد است . داروى گرى سودايى است . مجارى گرفته دماغ را باز مىكند ، بوى بد دهان را از بين مىبرد ، كمك هضم است و داروى سكسكه مىباشد . « 3 » محل گزيدگى نيش مار را با بادرنجبويه بشوئيد سودمند است . عرق بادرنجبويه براى شستشوى محل گزش زنبور يا حيوانات ديگر زهردار مفيد مىباشد . « 4 » به عنوان مقوى قلب از قديم الايام استعمال شده است . در ضعف عمومى و براى آرام بخشى نيز استعمال شده است . در ماليخوليا ، سردردهاى عصبى ، ضعف حافظه ، سرگيجه و خستگيهاى روحى توصيه مىشود . استعمال شيره برگ آن در گزيدگيها اثر تسكين دهنده دارد . « 1 » از بادرنجبويه عرقى مىگيرند كه به نام عرق بادرنجبويه معروف است و هنگامى كه عقرب ، مار ، زنبور يا حيوانات ديگر زهردار انسان را بگزند ، اگر محل گزيدگى را با عرق بادرنجبويه بشويند ، سودمند خواهد بود . « 2 » مقوى دل و مغز ، نافع امراض سوداوى و بلغمى ، تشنج ، سنكوپ ، ضعف قلب و . . . است . همدرد آن را به نام