دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 269

مىنامند و زرتشتيان آن را مقدس شمرده‌اند و ريشه‌هاى آن مشابه ريشه انجير بنگال مىباشد . « 1 » انجير از تيره گزنه‌ها جزو دسته توتها كه بلنديش تا 12 متر مىرسد و بر خلاف توت يك پايه است و گلهاى نر و ماده‌اش بر روى يك درخت است . « 2 » انجير سه نوع است : بستانى ، دشتى ، كوهى . كه هر كدام از اينها داراى نر و ماده و سفيد و سياه مىباشد . درخت انجير در سه شكل متوسط ، بزرگ و كوچك مىباشد . برگ آن عريض و شاخه‌هاى آن شيردار ، چنان كه برگ آن را بشكنند از بيخ آن شير به دست مىآيد . درخت آن بىگل ، ميوه مىدهد و به شاخه‌هاى درخت پيوسته است . انجير شامى ، سياه و بسيار بزرگ مىشود . شاخه‌هاى بيابانى آن را كوفته و آب آن را مىگيرند و از آن عصاره مىسازند . خواص انجير شبيه به عسل است و بهترين آن بزرگ دانه و بسيار شيرين است كه بعد از چيدن آن از درخت يك شب بر آن گذشته باشد و به قول شيخ : بهترين آن سفيد پوست و شكافته شده است و بعضى گويند بهترين انجير شيرين و شاداب آن است ، خواه سفيد باشد و خواه سياه . « 3 » انجير داراى رنگى سرخ ، زرد و سياه و طعمى شيرين « 4 » است . ميرزا على اكبر خان حكيم‌باشى ( ناظم الاطباء ) در پزشكى نامه مىنويسد : انجير ميوه درختى از طايفه اورتيسه و از محصولات بومى يكى از ممالك قديم آسياى صغير است . و از اين مملكت درخت انجير را به فرنگ برده‌اند و اين ميوه كه داراى گوشتى شيرين و گوارا است ، از حيث بزرگى و خوبى بستگى به مملكتى دارد كه در آنجا عمل مىآيد و بر