جدول شمارهء 30 - تعداد هنرجويان و امكانات آموزش فنى استان گيلان در سال تحصيلى 71 - 1370 .
مىتوانستند داراى ديپلم كامل متوسطه شوند . اين امر تا پايان دورهء آموزشى نظام قديم عملى مىگرديد و دانشآموزان هنرستان پس از 3 سال تحصيل مىتوانستند در رشتهء مورد علاقه خود به دريافت ديپلم نائل شوند .
در سالهاى آخر اين دوره به دلايل مختلف سياسى يا اقتصادى زمينهء آموزش كشاورزى در اين گونه هنرستانها ضعيف گرديد و تشويقى در كار برنامههاى كشت ديده نمىشد . در آموزش نوين كشاورزى هنرستان رشت تنها در آموزش كشاورزى عمومى فعاليّت داشت و چون در نظر بود كه برنامههاى اين نوع مدارس الگوئى قابل انطباق با دانشگاه باشد رشتههائى مانند رشتهء زراعى و دامى و رشتههائى ديگر در اين مدارس تشكيل گرديد .
در سال 1346 آموزشگاهى به نام انستيتو تكنولوژى رشت ( لاكان ) با 27 نفر از ديپلمههاى هنرستان صنعتى رشت در محلّ هنرستان كشاورزى گيلان تأسيس و فعاليت آن آغاز گرديد . به موازات افزايش تعداد دانشجويان آنكه در سال 1348 به 226 نفر رسيده بود رشتههاى تحصيلى آن نيز افزايش يافت و دانشجويان مىتوانستند در رشتههاى مكانيك ماشينهاى كشاورزى و مكانيك خاك و آبيارى ادامهء تحصيل بدهند . اين انستيتو در سال 1353 به تأسيس رشتهاى براى تربيتمعلم اقدام نمود و در اين سال در رشتهء مكانيك ماشينهاى كشاورزى 108 نفر ( 22 دختر و 86 پسر ) و در رشتهء مكانيك خاك و آبيارى 94 پسر و در رشتهء تربيتمعلم 2 دختر و 30 پسر در انستيتو درس مىخواندند .
در اين موقع چون هنرستان هم فعّال بود ، تدريس دانشجويان انستيتو از ساعت 15 تا ساعت 20 ( 3 تا 8 بعدازظهر ) انجام مىپذيرفت .
اين انستيتو در تابستان سال 1359 منحل اعلام گرديد ، ولى هنرستان به كار خود ادامه داد . رشتههاى تحصيلى اين هنرستان عبارت بود از :
نگهدارى و تبديل فرآوردههاى دامى و زراعى ، كاربرد ماشينهاى كشاورزى ، باغبانى ، زراعت و حفظ نبات و دامپرورى شامل ( ماهىشناسى ، زنبوردارى ، مرغدارى ، گوسفنددارى و گاودارى ) .
در سال 71 - 1370 تعداد هنرجويان كشاورزى 601 پسر بود كه در 3 آموزشگاه با 18 كلاس مشغول تحصيل بودهاند .
هنرستان صنعتى
اين مؤسسه از سال 1338 با نام آموزشگاه حرفهاى تأسيس شد و دانشآموزان پس از گذراندن دورهء ابتدائى در آن به تحصيل پرداخته و طى 3 سال دورهء هنرستان با حرفههاى مختلفى آشنا مىشدند . مؤسسهء مزبور از سال 1343 به شكل هنرستان صنعتى درآمد و دانشآموزانى كه هنرستان حرفهاى يا دورهء اول دبيرستان را گذرانده بودند مىتوانستند به آن راه يافته و پس از 3 سال در يكى از رشتههاى اتومكانيك ، ماشينافزار و صنايع چوب ( درودگرى ) فارغ التحصيل شوند .
در سال 1349 در محل اين هنرستان يك انستيتو تكنولوژى با دانشآموزانى كه هنرستان صنعتى يا دورهء دبيرستان را گذرانده بودند در رشتهء برق ، مكانيك عمومى و ساختمان تأسيس گرديد . اين انستيتو در سال 1353 دورهء تربيتمعلم فنى راه و ساختمان و در سال 1355 همين دوره را براى رشتهء برق تشكيل داد .
انستيتو تكنولوژى رشت از سال 1352 تا 1358 به صورت مختلط مورد استفاده دانشجويان پسر و دختر قرار داشت و در طى اين سالها با 137 نفر دانشجوى تربيت معلم ، 410 دانشجوى انستيتو و 1700 نفر هنرجوى هنرستان از مؤسسات پرجمعيت آموزش فنى كشور بشمار مىرفت و دانشجويان انستيتو در رشتههاى برق ، ساختمان ، اتومكانيك ، ماشينافزار ، ريختهگرى و صنايع چوب به تحصيل خود ادامه مىدادند و گواهى فوقديپلم مىگرفتند .
در سال تحصيلى 57 - 1356 انستيتو تكنولوژى رشت داراى 427 دانشجوى پسر و فقط 20 دانشجوى دختر و مجموعا 447 دانشجوى پسر و دختر بوده كه در 10 كلاس به تحصيل اشتغال داشتهاند .
محل انستيتو تكنولوژى از مهرماه سال 1365 از رشت به روستاى نخودچر ، در باختر اين شهر و اوايل جادهء رشت - فومن ، انتقال يافت و با نام آموزشكدهء فنّى شهيد چمران در 6 رشتهء تحصيلى مورد استفاده قرار گرفت .
توجّه به نياز شديد كشور در استفادهء مطلوب از كارشناسان و مهندسان و بهرهگيرى از آنان در پيشرفت صنايع ايجاب مىكرد تا به تأسيس آموزشكدهء فنّى اقدام گردد ، زيرا موقعيّت آموزشكدههاى فنّى به خاطر نزديكى آنان به هنرستانهاى فنّى و استفاده از هنرآموزان هنرستانها كه با كارهاى فنى آشنائى يافتهاند ، اين مؤسسات را در وضعى قرار مىدهد كه مىتوانند در كار خود موفّقتر از دانشگاه عمل نمايند و كاردانهاى فنى كه از آموزشكدهها فارغ التحصيل مىشوند ، مخصوصا در كارهاى عملى از فارغ التحصيلان