جوانى و دل صاف و پاكم را ديد * از شادى به پدرم گفت كه :
بچهام ماشاء اللّه جوان شده است * مىتواند آب و سراب را از يكديگر تشخيص بدهد
« خوب » و « خراب » را از هم فرق بدهد * پدر من در پاسخ به مادرم گفت :
به يارى پروردگار * بين مردم بتواند ، فردا
مقام و نام بدست بياورد * تا پدر و مادرم از دنيا كوچ كردند
حرفهايشان را به كار بستم * گفتم : چه خوبست آدم بشوم
يك آدم پاك ، در اين دنيا بشوم * بين مردمان بروم ، صاف و پاك
مقام و نام و نشان اگر نشد ، باكى نيست * به اين آرزو ، دست به كار شدم
خودم را ميان صحنهء زندگى انداختم ، اى برادر * شبوروز با مردمان نشستم
از آنان مدام تجربه آموختم * بين مردم گُم شدم . . .
براى آنان رازم را نگفتم * رازم چه بود ؟ مىخواستم آدم بشوم !
در دنيا آدمى پاك بشوم * نامم را « كاسگول ، گيلهمرد » گذاشتم
در اين دنيا ، گرم و سرد روزگار را چشيدم * ديدم هيچچيزى بهتر از « دانش » نيست
پرسيدم كه : داناى جهان كيست ؟ * اين مردمان گفتند : اى برادر
كه عالِم و دانا ذات پروردگار است * اوست كه هرزمان دستت را مىگيرد
به تقاضاهاى تو از هرجهت رسيدگى مىكند * او به تو عقل كار و معاش مىبخشد
او تو را به راه سعى و تلاش مىبرد * او به كلهات عقل سالم مىگذارد
بدست تو كليد را قرص و محكم مىسپارد * اين حرفها بطور كامل مرا شيدا كرد
در ته دلم عشق حق ، جا كرد * اكنون ، سالهاى سال است در زندگى
با برازندگى دارم مىدوم * دل من آرزو دارد كه « آدم » بشوم
آدمى پاك و بىغش در جهان بشوم
ديلَ شير . . .
گب دارم ايتا زيبيل * همه تامْ ، دَرَه مىديل !
ترسمه اگر نگم ، * هوطو مىراز ديلَه امرا ، ايوار
مىسرا بَنَم به گيلْ * چى بگم و اللّه ، نانم چوطو بگم . . .
من آخر او سرزبانَه نارَمه : * مىگبا لُعاب بَدَم
دانْدانَه شلارو ، آبوتاب بدم * مىدسا ، هى والانم
دو تا بالا جَلانَم * هى ، مرا تكان بدم
مى لب و مَچّا همش نشان بدم * مىگَبه امْرا ، هلاچين بوخورم
هى بشم بوجور ، بازام بايم بىجير * ترا دردسر بدم ، لاپ ، بيرابير . . .
هَن قَدَر تانم بگم : * - سالانه سال بو ، ميره ب ، كفْ ويريز
سَكَ زندگى كوديم ، نفس زهئيم * گاهى وختان كى بوئى :
مىخوشى كم ، ناخوشى مىشين زياد ، * اوشانه كَلّانا گيفتيم مَرِه كَسْ بَه كَسْ زهئيم !
ايتا روز . . . * اى نفر نانم كى بو ، چيكاره بو
داد بزه : * - بودوب ، بودوب ، دونيا به آخر بَرَسِه
تا بايم بگم چَرِه ؟ * آسمان بگردسه ، بگردسه
خُورِه گَرْ بگردسه * ايدفا ،
مىسَرَهْ جوركى بامو فوگورْ دَسَه * مىا - ديل آبه نوبو ، زاله مىشين نتركسه ؟ !
داد بزم گورخانه قَدْ * امّا هيذَّره ، نو گفتم بَد و رَدْ !
اى نفر نانم كى بو ، چى كاره بو * داده بزه :
- غير هَنْ نيه تَرِه چارهء كار * آسمانا تىدَسَه ميان بدار ،
چاره غيرهَن نوبو * كى صدا بو گفته بو . . .