كلمات الاعلى قوام الدين . . . اما بعد ، مخفى نيست بر روات اخبار .
ذريعه 22 / 5 ؛ اعلام 3 / 2240 محمود مشهدى ؛ طبقات 12 / 715 .
مجلس 35 / 340 - 341 .
مقام انسان .
محمد فرزند محمود دهدار ( د 1016 ق / 1608 م ) ( - الف انسانيت ) . بايستى ديد كدامين كار او است كه به اين نام آمده است .
آستان قدس ، نامگو 545 .
مقام سالكين :
مقامات سالكين . رساله فى بيان . . . قاسم انوار ( - مقامات العارفين - بخش زندگىنامهها ) .
فرهنگستان ، نامگو 1 / 273
آغاز : برادر عزيز را سعادت ابدى مساعد باد و به رضا و بقاى نارسيده از دنيا مرواد .
اعلام 3 / 1813 ؛ ذريعه 9 / 816 « ديوان قاسم » .
تركيه ، كتابخانهها 409 آغاز از اين نسخه است .
المقامع فى دفع الصوفى و قلع الوسواس الرادع .
گويا از ملا حسين مؤمن فرزند على حسين فرزند عبد العلى ( - المقامع فى ذم الشيطان ، بخش فلسفهء عملى ) . در 2 « مقدمه » هر يك در چند « مقمعه » .
آغاز : حمدله . . . اما بعد ، دانسته شود كه دو . . .
هستند كه در سينههاى بندگان .
ذريعه 22 / 15 « مقام فى ذم . . . » كه لغزش چاپى است ؛ نسخهها 2 / 1690 « المقامع فى ذم . . .
گلپايگانى ، نامگو 688 ش 133 / 18 « مقامع فى قمع الصوفى الخادع » ملك : 4 / 774 .
مقباس المصابيح .
ملا محمّد باقر مجلسى دوم ( د 1110 ق / 1699 م ) . دعاها و تعقيبات نمازهاى پنجگانه است در 10 « فصل » ، به نام شاه سليمان صفوى ، در 1096 ق به انجام رسانده .
چند بار چاپ شده .
آغاز : الحمد لله الذى جعل الصلاة للمومنين معراجا و التعقيب لصعودها .
ذريعه 22 / 17 ؛ اعلام 3 / 1967 ؛ طبقات 12 / 95 ؛ مشار 4 / 4881 كه نشانى 5 چاپ آن را داده ؛ مشار ، مؤلفين 2 / 23 ؛ صفا 5 ( 3 ) / 1466 .
آستان قدس ، نامگو 546 ( 5 نسخه ) ؛ همانجا ، خامنهاى 232 ( 2 نسخه ) ؛ اشكورى ، احيا ، عكسى 2 / 324 ؛ اشكورى - مرعشى 1 / 48 ، همانجا 24 / 331 ، همانجا 25 / 174 ، همانجا 26 / 303 ؛ خوى ، نمازى 178 ؛ دايرة المعارف ش 1946 كرمان ؛ همانجا ش 1791 كرمان ؛ دليل المخطوطات 289 ؛ سپهسالار 5 / 640 ؛ قم ، فيضيه ، عراقى ، 1 / 189 ، همانجا 2 / 103 ، 78 ؛ قم ، مسجد اعظم ، 382 ؛ قم ، معصومه 1 / 260 ش 261 ، همانجا 2 / 147 ش 529 ، 155 ش 532 ؛ گوهرشاد 1336 ، 1363 ، 1610 ؛ مجلس 35 / 269 ، 379 ؛ مرعشى 27 / 103 ش 10646 ؛ ملك 4 / 776 ؛ يزد ، شيروانى 3 / 1064 ، همانجا 4 / 1422 ، همانجا 5 / 1575 ، 1563 ، 1661 ، 1720 .
مقتل نامه :
پادشاه رحمانى و پادشاه شيطانى .
از نصير الدين فرزند شهاب الدين زاهد اجودهنى ، كه مىگويد به روزگار احمد شاه سلطان حسن آبادى به نگارش آن مىپرداخته است . به هر روى كار نه چندان كهن و ساخت هند است . پيش از