كه « تا علم نباشد تقوا نباشد ، زيرا آنكس كه عالم نباشد نداند كه كردنى كدام باشد و ناكردنى كدام . . . تفكر ساعة خير من عبادة ستين ساعة » . و مىانجامد : « اگر هزار سال عمل كرده باشد ، بىمعرفت ناجى نبود . پس فكرت در كار آخرت فاضلتر از طاعت بود .
آغاز : الحمد لله و سلام على عباده الذين اصطفى . اما بعد ، چون خلاصهء اهل عالم بعد از انبياء ( ع ) اعيان اولياءاند ، كه رياض دلهاى ايشان مظهر انوار الهى .
مشترك 3 / 1445 « داوديه : آداب و سير اهل كمال » با همين سرآغاز كه جز اين است ؛ دايرة المعارف ش 15 / 162 عكسى ، 15 / 163 عكسى .
گنج 2 / 650 « آداب و سير اهل كمال :
درويشنامه » .
* فنا : تحقيق در . . . . ، منسوب به شيخ صفى الدين اسحاق اردبيلى
( د 735 ق / 1335 م ) .
آغاز : تحقيق شيخ صفى الدين بن اسحاق ( ره ) . چنانچه فرمود كه فنا سه قسم باشد .
نسخهها 2 / 1303 ؛ ذريعه 9 / 614 « ديوان صفى الدين . . . . » ، همانجا 16 / 315 « رسالة فى الفناء » ؛ اعلام 2 / 1190 .
دانشگاه 13 / 3184 .
* فنا . ابو العلا اكبرآبادى - مراتب فنا
* فنا . باقى بالله - طريق وصول .
* فنا : رسالهء فنائيه . از خواجگى كاسانى ،
احمد فرزند جلال الدين ( د 949 ق / 1534 م ) . ( - آداب السالكين ) .
آغاز : قال رسول الله ( ص ) الدنيا دار الفنا .
مشترك 4 / 2705 نمايهاى از 31 كارش ، كه اين نام در ميان آنها نيست ، همانجا 3 / 1476 « رسايل خواجگى كاسانى » نمايهاى از 28 كارش ، كه اين نام در ميان آنها نيست ؛ نفيسى 1 / 400 تا 322 نام چند كارش .
ازبكستان ، تاشكند 3 / 314 « رسالهء فنائيه » ، همانجا 6 / 525 « رسالهء فنائيه » ؛ فرهنگستان ، نامگو 1 / 272 ، 515 « رسالهء فنائيه » .
* فنا : رساله در . . . از شرف الدين احمد فرزند يحيى منيرى
( د 782 ق / 1380 م ) ( - آداب المريدين ، شرح و جز آن ) .
آغاز : الحمد لله رب العالمين كه هر موجودى بهشت [ . . . . ] و درود بر رسول كه مقصدى نيست به جز وى . . . . عالم هيچيك از اين عالم . . . . بر او هويدا نبود .
مشترك 3 / 1761 ؛ اعلام 1 / 139 ؛ مشار ، مؤلفين 1 / 469 ؛ نفيسى 1 / 258 .
* فواتح . از سيف الله معروف به خواجه محمد نعيم نقشبندى قطبى قادرى چشتى اويسى ،
از روزگار محمد شاه ( 1131 - 1161 ق / 1719 - 1748 م ) . كه مىگويد :
كو مرا باعث بر اين تحرير شد - * تا فواتح فارسى تقرير شد .
در پيرامون وحدت وجود است . كه در آن از سخنان ابن عربى و علاء الدولهء سمنانى گواه گرفته . با سربندهاى « فاتحه » ، به نثر آميخته به نظم .
آغاز : من به حمد ذات حق چون دم زنم - وصف بىچون را چه سان بر هم زنم . . . . فاتحه .
قلب عبارت است از حقيقتى جامعه .
مشترك 3 / 1761 .