آغاز : الحمد لله الملك الحميد المجيد الفعال لما يريد .
ازبكستان ، تاشكند 3 / 232 .
* فقريهء فخريه .
از ادهم واعظ خلخالى ، متخلص به عزلتى ( - لوازم الدين ، مشرق التوحيد و جز آنها ) . دربارهء فقر و ستايش از آن ، در 8 « روضه » : 1 - آيتهاى قرآنى در مذمت دنيا ، 2 - ذم دنيا از گفتهء فحول ، 3 ، 4 و 5 - در نسخهء پزشكى ديده نشده ، 6 - سخنان دانشمندان و پيران در فضيلت فقر و زهد ، 7 - در بيان مال نافع و فقر و درجات آن ، 8 - نصيحتها و اشارتهايى چند به روش پرسش و پاسخ .
آغاز : حمد نامحدود و شكر نامعدود و ثناى با اساس بىنيازى را سزد . . . . اما بعد ، چنين گويد .
نسخهها 2 / 1303 ؛ ذريعه 9 / 717 « ديوان عزلتى » ، همانجا 16 / 279 « فقريه . . . » ؛ اعلام 1 / 152 ؛ صفا ( 3 ) 5 / 1497 .
آستان قدس ، نامگو 432 ؛ پزشكى ، تهران 342 ؛ نشريه 3 / 355 ؛ يزد ، شيروانى 4 / 1223 .
* فقه الابرار .
از ميرزا محمد موحد . كه شايد نام كامل او در ديباچه بوده و افتاده باشد . پيش از 1071 كه تاريخ نسخه است . در پايانه آمده :
« تمت هذه الرسالة المسمى به فقه الابرار من تصنيف قدوة المحققين و زبدة المتاخرين محمد ميرزا الموحد » - در متن دست كم در دوجا ( فصل فى مقام الذكر ، فصل فى كيفيت مقام الرضا ) از « صراط المستقيم » خود نام مىبرد .
سيروسلوك است ، نسخه از گزارش حديث « من عرف نفسه » آغاز مىشود كه مىگويد آن را در چند « فصل » مىآوريم : فصل اول در اثبات آنكه معرفت نفس پرتو معرفت الهى است ، سپس « فصل » هايى بىشماره : ايمان ، كيفيت حقد ، تيزى خشم ، كيفيت كبر ، كيفيت غيظ ، دروغ ، نفاق ، ريا ، حب دنيا ، قناعت ، مقام زهد ، مقام ذكر ، مقام تجرد ، مقام توكل . . . . واپسين فصل : كيفيت مقام رضا .
مشترك 3 / 1761 .
گنج ش 2453 .
* فقه و تصوف . كتاب در . . . از ابو اسحاق بن ابو طاهر قوام الدين ،
مريد مير عماد . با تاريخهايى از 776 تا 798 ق ( 1374 - 1359 م ) در نسخه ( بشير حسين ) از كتاب چيزى بيش از اين به دست نيامد ولى نگارنده همان قوام الدين ابو اسحاق فرزند ابو طاهر فرزند ابو المعالى بنجيرى ( د 764 ق / 2 - 1363 م ) است ، كه حافظ نامدار شيرازى « كشف الكشاف » را نزد او درس خوانده ، و در سرودههاى خود « قوام » ( نفيسى ) تخلص مىكرده است .
مشترك 3 / 1760 ؛ نفيسى 2 / 770 « قوام بنجيرى » .
بشير حسين ، شيرانى 2 / 298 .
* فكرت فاضلتر از طاعت بود :
آداب و سير اهل كمال : فقريه . از مير سيد على همدانى ( د 786 ق / 1384 م ) نامهاى 2 و 3 در مشترك و گنجبخش به آن داده شده ، و در نسخه نامى ندارد و جز « نسبت خرقه : آداب و سيرت اهل كمال : فقريه » ى ( هف ) او مىباشد . و نيز هرچند سرآغاز آن برابر « داوديه » ( هف ) اوست ولى جز آن است . آغاز مىكند با تعريف ستايشآميز از اولياء الله ، سپس به ستايش از علم و عالمان مىپردازد