نسخههاى آن در مشترك 3 / 1698 - 1700 ) .
گفتارى است بخشبندى نشده ، به نثر روان آميخته به نظم ، با سربندهاى « هيهات ، هيهات » و « اى جان من » كه برخى از نسخههايش به نام « رسالهء هيهات هيهات » در فهرستها آمده است ( - مشترك 3 / 1519 ) . و نيز تحريرى از آن به نام « رمز مخفى » از شيخ عبد القادر جيلانى دانسته شده ( - مشترك 3 / 1525 ) كه همه از يك ريشهاند .
آغاز : لا إله الا هو . درود بىحد بر آن ظهور كه شهود ذات و مقصود صفات . . . بعد از آن كلمهاى چند ، كه از الهامات است نه عقليات از جوش است نه از گوش از براى ذوقيات ياران تحرير يافت .
مشترك 3 / 1519 « رسالهء هيهات ، هيهات » ( 6 نسخه ) ، 1525 « رمز مخفى » ( 1 نسخه ) ، 1698 « عشقيه » ( 21 نسخه ) ؛ نسخهها 2 / 1284 « عشقيه » ( 12 نسخه ) ، همانجا 1142 « خيالات العشاق » ( 2 نسخه ) كه درهم آميخته شده ؛ علماى هند 52 كه مرگ او را 605 آورده ؛ خزينه 1 / 309 كه مرگش را 678 آورده ؛ هدية العارفين 2 / 133 ؛ برگل 1 / 121 كه آن دو تن را از يكديگر جدا ساخته و تاريخ مرگ اين يكى را 643 آورده ؛ اخبار الاخيار 43 كه مرگش را 605 گفته .
اشكورى 9 / 175 « عشق » ناشناخته ، همانجا 11 / 60 « عشق » ناشناخته ؛ دانشگاه 8 / 700 « خيالات العشاق » ، همانجا 16 / 695 « خيالات العشاق » ؛ دايرة المعارف ش . . . عكس ؛ مجلس 2 / 354 « رساله در عشق » ؛ ملك 8 / 53 « رسالهء عرفانى » ناشناخته ؛ يزد ، شيروانى 4 / 1399 « عشقيهء صغير » .
آصفيه 4 / 182 « عشقيه » ؛ استانبول ، دانشگاه 337 « خيالات العشاق » بىنام نگارنده ؛ افغانستان ، بركويل 133 « رسالهء عشقيه » ؛ ايوانف 462 « مفتاح المطلب » ؛ ايوانف 1320 ؛ آصفيه 4 / 182 « عشقيه » ؛ ايوانف 1 / 462 « مفتاح المطلب » ؛ ايوانف 1320 ، 1322 « خيالات العشاق » ، 1264 ؛ بشير حسين ، شيرانى 2 / 216 « خيالات العشاق يا مفتاح المطلب يا عشقيه » تاشكند ، فارسى ( ابو ريحان ) ( 1 ) 2 / 27 « تحفة القلوب العاشقين » از عثمان ( ؟ ) ( 3 نسخه ) ؛ همانجا 47 « خيالات عشق » نوشتهء 1234 ق ؛ سرفراز ، انجمن 38 « عشقيه » ( 2 نسخه ) ، 39 « عشقيه » ( 3 نسخه ) ، گنج 2 / 732 « عشقيه » ( 3 نسخه ) ، همانجا ش 8984 « مرآت العاشقين » ؛ نوشاهى ، انجمن 52 « عشقيه » .
* عشقيه : رسالهء . . . از وحيد تبريزى ،
زنده 820 ق نگارندهء « جمع مختصر » ( ذريعه 5 / 139 ) و « بدايع الصنايع » ( نسخهها 3 / 2129 ) و جز آن .
او جز وحيدى قمى ( د 942 ق ) است ، كه در برخى منابع درهم آميخته شدهاند ( ذريعه 9 / 1265 ) .
گفتار است عرفانى در عشق و عاشقى و تأويلى از حديث « كنت كنزا مخفيا . . . » در 8 « رمز » .
آغاز : الحمد لله الذى فرغ قلوب العاشقين عن وسواس الدنيا . . . اما بعد ، رمزى چند بر زبان بىزبان از نشان بىنشان به طريق .
نسخهها 2 / 1285 ( 2 نسخه ) ؛ ذريعه 9 / 1265 « ديوان وحيد تبريزى » ، 1267 « ديوان