* خيراتيه .
از محمد على بهبهانى كرمانشاهى ( د 1216 ق / 1801 م ) فرزند وحيد بهبهانى ، در خردهگيرى از تصوف و صوفيان ، در 1211 ق ( - خيرات ) ، در پاسخ نامهاى به آصف الدوله كه در بارهء معصوم على شاه از او پرسيده بود نگاشته ، نكتههاى تاريخى نيز دارد .
آغاز : احمده على نواله ، نفيسترين گوهرى كه .
نسخهها 2 / 940 « خيراتيه » در بخش عقايد ؛ ذريعه 7 / 286 « خيراتيه » ؛ اعلام 2 / 1629 .
اشكورى 14 / 105 « خيراتيه در ابطال طريقهء صوفيه » ؛ الهيات ، تهران 1 / 704 ؛ دانشگاه 10 / 1894 ؛ قم ، فيضيه 2 / 53 ؛ ملك 6 / 78 .
بندى از آن در توضيح « اتل ، توتل ، متل » .
* خير الاذكار .
از محمد فرزند غلام محمد .
ملفوظات خواجه نور محمد ثانى ناروواله است .
در 3 « فصل » : 1 - در مناقب خواجه نور محمد مهاروى ، پير نور محمد ثانى ، 2 - مناقب خواجه نور محمد محمد ثانى ، 3 - مناقب خواجه حافظ سلطانپورى ( ديباچه ) . خواجه نور محمد ثانى معروف به شاه ناروواله گلهوى ، از خليفگان نور محمد مهاروى ( د 1205 ق / 1790 م ) بوده و يك سال پيش از مراد خود در 1204 ق / 1790 م درگذشته است ( مشايخ چشت 559 ) . و اين گلهوى چند شرح بر كتابهاى درسى نگاشته است ، از آن ميان « شرح مطلع الانوار » ( هف ) .
آغاز : الحمد لله الذى جعل الظلمات و النور و خلق آدم على صورته . . . اما بعد ، مىگويد عاصى خاكپاى درويشان .
مشترك 3 / 1442 ( 2 نسخه ) ؛ مشايخ چشت 530 تا 560 نور محمد مهاروى ، همانجا 559 شاه ناروواله ؛ تذكرهء پنجاب 1 / 167 نام پنج كار او از آن ميان « خير الاذكار » ، همانجا 2 / 803 تا 806 خواجه محمد مهاروى و نور محمد ناروواله ؛ حديقهء غلام سرور 107 همان دو كس .
بشير حسين ، شيرانى 2 / 216 كه نادرست ملفوظات فريد الدين گنج شكر ياد كرده .
* خير الاسباب فى فهم احاديث الشهاب .
ابو العلا محمد خير الدين . ترجمهء « شهاب الاخبار فى الاحاديث » محمد حافظ الله خان بهادر است .
آغاز : خوشترين حديثى كه قمريان بوستان شريعت به آن تكلم كنند و بهترين .
هند ، مدرس 3 / 920 .
* خير البيان .
از بايزيد انصارى ، معروف به پير روشان ، بنيادگذار گروه روشنيان ، ( 932 - 980 ق / 1525 - 1572 م ) ، فرزند قاضى عبد الله انصارى .
وى به نام الحاد با اكبر پادشاه ( 963 - 1014 ق / 1556 - 1605 م ) جنگيد و سپاه شاهى را در پيشاور شكست بزرگى داد . شايد به زبان پشتو بوده كه به فارسى درآمده است ، و هنوز عبارتهاى پشتو و هندى كهن در آن هست . و يا اين كتاب در چهار تحرير به چهار زبان عربى ، فارسى ، پشتو و هندى نوشته شده است . فارسى آن از سوى پشتو اكادمى . پيشاور ، 1967 م چاپ شده است . بخشبندى نشده دربرگيرندهء مسايل تصوف ، دين و احكام فقهى است . از حقيقت و طريقت و وحدت وجود و معرفت و قرب الهى و صبر و شكر و رضا تا نماز و روزه . و مىگويد اين از الهامات الهى است .