كبريائه علما و شهودا به همين قياس ساحت ربوبى نيز يگانه محبوب على الاطلاق محبت و علاقه قلبى رسول محب و حبيب را پذيرفته و او را بمقامى پذيرفت كه ادنى از حريم كبريائى است .
در آن مقام قدس آيا زمان و لوازم آن از قبيل بدن و سايه نصيب و پرتوى داشته و يا اينكه حريم كبريائى منزه از غواشى است در سورهء اسراء تفسير انوار درخشان باختصار به آن اشاره شده است .
و نيز محتمل است كه جمله ما احب راجع بساحت ربوبى باشد كه از نور عظمت و پرتو كبريائى خود را آنچه شايسته مقام عبوديت رسول است افاضه فرمود و او را بحريم ادنى پذيرفت فاتخذ حبيبا آنچنان كه احدى را بدان مقام نخواهد پذيرفت .
قوله تعالى
لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ
بيان آنست كه هرگز نيروى واهمه و يا خيال و يا شهود قلبى احدى بر حريم قدس ربوبى احاطه نخواهد يافت بلكه فقط پرتوى از عظمت و كبريائى او نصيب رسول صادع شده است و قلب تابان او را فرا گرفته نور بصيرت و شهود و محبت قلبى او تا ابد تابيده است .
و برحسب آيه كريمه
وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ نُورُهُمْ يَسْعى بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمانِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنا أَتْمِمْ لَنا نُورَنا وَ اغْفِرْ لَنا
استفاده مىشود كه در عالم قيامت كه عالم شهود است زياده بر تصور بر قدرت ادراك اهل ايمان و شهود عظمت ساحت كبريائى آنان افزايش يابد و در باره هر يك از اهل ايمان و بتناسب قدرت ايمان و شهود هر يك زياده و به حد كمال برسد شاهد آنست كه فيوضات مقام ربوبى اهل ايمان را هر لحظه در همه عوالم بطور تجدد فيوضات فرا خواهد گرفت بخصوص در قيامت كه بدن خود كفا بود و حجاب رفيقتر و پيوسته روان در تكامل خواهد بود و در عالم قيامت از شهود عظمت زياده فناء و ربط محض خود را خواهند يافت و غايت شهود و درك مقام حضور است كه (
فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ