كه بهرهاى از وجود عاريتى دارد معلول و مخلوق ساحت كبريائى قديم بالذات خواهد بود با صراحت لفظ قديم بطور اطلاق كه هيچ موجودى با ساحت او معيت نداشته و همچنين موجودى بر وجود قدس او سبقت نداشته چگونه ميتوان گفت كه زمان قديم و معيت با مقام كبريائى داشته است با اينكه زمان عبارت از حركت و مقدار حركت و داراى اجزاء و بر اساس تجدد و كثرات پى در پى است چگونه با ساحت كبريائى معيت داشته اين گفتار جز انديشه باطل و بىپايه نخواهد بود .
قوله ( ع )
: ثم وصف نفسه تبارك و تعالى باسماء دعا الخلق اذ خلقهم و تعبدهم و ابتلاهم الى ان يدعوه بها فسمى نفسه سميعا بصيرا قادرا قائما ناطقا ظاهرا باطنا لطيفا خبيرا قويا عزيزا حليما عليما و ما اشبه هذه الاسماء :
بيان آنست كه ساحت كبريائى اسماء و صفات وجود و كمال ذاتى خود را كه واجد بوده و صفات كمال و كثرت آنها عين مقام كبريائى است و از جمله صفت ازليت قدس او همين صفات كمال وجودى را اعلام فرموده از طريق كتابهاى آسمانى عموما و در آيات كريمه قرآنى و بوسيله اين اسماء و صفات كمال مقام كبريائى خود را به بشر و بقدسيان اعلام و به منظور تعليم و تربيت فهمانيده و در دسترس و سرلوحه برنامه مكتب توحيد نهاده است .
زيرا غرض از خلقت بشر و قدسيان و ارواح قدسيه تعليم و تربيت و بناگذارى مكتب توحيد و دعوت جامعه بشر به پيروى از برنامه آنست برنامهاى كه سرلوحه آن توحيد و معرفت صفات كمال ساحت كبريائى مىباشد و اعلام اسماء و صفات وجودى مقام كبريائى از وظايف مقام ربوبيت است بلكه غرض از خلقت و نظام ابدى جهان خواهد بود و چنانچه اسماء و صفات كمال خود را ساحت كبريائى اعلام نمىفرمود غرض بر خلقت بشر مترتب نمىشد و برنامه تعليم و تربيت بشرى ناقص خواهد بود .