روايات
الحديث الرابع
على بن محمد ، عن سهل بن زياد ، عن يعقوب بن يزيد ، عن العباس بن هلال قال : سألت الرضا ( ع ) عن قول اللَّه : «
اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
» فقال : هاد لاهل السماوات و هاد لاهل الارض ، و في رواية البرقى هدى من في السماء و هدى من في الارض
.
شرح
رواى عباس بن هلال گويد سؤال نمودم از امام رضا عليه السلام از مفاد كريمه
اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
امام پاسخ فرمود حق تعالى هدايتكننده اهل آسمانها و نيز اهل زمين است .
نور به معناى روشنائى كه ظاهر بالذات و مظهر غير و حقيقت بسيط است كه جنس و فصل ندارد و نه ماده و نه صورت و همچنين حد و تعريف نخواهد داشت زيرا كاشف و معرف شىء بايد اظهر و ظاهرتر باشد بديهى است كه از نور كه حقيقت آن ظهور است مفهومى ظاهرتر و آشكارتر نخواهد بود .
از اين رو كثرت ظهور نور سبب خفاء آن مىشود از نظر عدم قدرت بر مشاهده نور حقيقى و از نظر اينكه نور حقيقى است مانند وجود امر بسيط و حد و معرف ندارد و تفاوت در اقسام آن از طريق فصل و مشخصات زايد نخواهد بود بلكه نور