ساحت كبريائى واجب الوجود بجميع جهات و منزه از نقص و امكان است و نيز منزه از آنست كه صفتى عارض مقام او گردد زيرا عروض صفت كمال زائد ناگزير بطور امكان بوده و محتاج به سبب خارج خواهد بود .
صفات فعل ساحت كبريائى از طريق خلق و آفرينش فقط بظهور مىرسد از نظر اينكه رابطه مستقيم موجودات با مقام كبريائى همانا رابطه فيض هستى است كه اختصاص بساحت آفريدگار دارد .
در نتيجه اينكه همه گونه فيوضات و ظهور صفات فعل مانند صفت ربوبيت و خالقيت و رحمانيت و همچنين صفات كريمه رئوف و رحيم و رازق همه از طريق موهبت وجودى بظهور ميرسد و به صورت وجود آن نعمت و كمال از مقام كبريائى تنزل مىنمايد .
خلق و آفرينش اختصاص به خالق و جهان آفرين دارد بديهى است كه خلق عبارت از موهبت هستى است كه موجودى از كتم عدم بصحنه هستى درآيد و نيز بطور تجدد امثال افاضه وجود به آن ادامه بيابد و آن موجود را بسوى غرض سوق دهد و همه از مراحل آفرينش است .
در اين صورت ساحت كبريائى علم و احاطه شهودى به همه لوازم و تشخصات موجودات جهان دارد كه بهرهاى از وجود دارند از ازل داشته و دارد و موجودات زمانى بطور جمعى منطوى در سعه بىنهايت ازل خواهند بود و بوجوداتها العلمى از ازل حضور داشته و توام با اراده و مشيت قاهرهء ازلى خواهد بود و اين غير از اراده امور جزئيه است طبق آيهء
وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ
مىباشد .
صفت خلق و ايجاد كبريائى مستند بقدس ذات كبريائى است و ظهور صفت خلق و آفرينش كبريائى منبعث از ذات قدس است بدون اينكه ضميمه داشته باشد و گر نه تركيب و نقص لازم مىآيد همچنانكه در خلق و آفرينش نيز نياز بصفت اراده و صلاح و حكمت كه از مبادى افعال اختيارى است ندارد .