قوله ( ع )
: و من زعم ان اللَّه قد زال من شىء الى شىء فقد وصفه صفة مخلوق .
تغيّر و تحول از عوارض موجودات امكانى است كه اجوف و ميان تهى و محدود بحدود ماهيت مىباشند و آميخته بامر عدمى است و صورت و ماده آن خالى از هر صفت جز قبول و مركب از قوه و فعل است و ساحت كبريائى محض حقيقت وجود و منزه از نقص و امكان و تحول است .
از اين نظر شريك و مانند براى او نخواهد بود و احدى الذات و نيز احدى الصفة مىباشد و صفات كمال او عين ذات او است و هرگز زائد بر ذات كبريائى او نخواهد بود از اين رو معرض عوارض نخواهد قرار گرفت رضا و خوشنودى او و همچنين سخط و انتقام او اجراى پاداش و ثواب و يا اجراى عقوبت و حرمان از رحمت خواهد بود .
بالاخره نه در ذات كبريائى او و نه در صفات حقيقى او تغييرى رخ نخواهد داد و عوارض از شئون نفوس ناقصه بشرى است كه بدين وسيله طريق استكمال مىپيمايند و خالق هرگز با مخلوق در مرتبه وجودى و يا در عوارض يكسان نخواهد بود بلكه ساحت كبريائى واجب الوجود بجميع جهات است و بشر مخلوق و محدود بجميع جهات خواهد بود .
( و الحمد للَّه زنة عرشه )