و آن معرفت امام عليه السلام و پيروى از تعليمات او كه سبب ارتباط عمل و نشانه عبوديت آن با ساحت كبريائى است و سبب حيات عمل و رشد آن و ظهور در عالم آخرت به صورت نعمت و قرب بساحت قدس خواهد بود و در عوالم ديگر در اثر رابطهء قلبى و تصديق مقام وصايت اوصياء آنان از اشعه تابناك آنان براى هميشه متنعم به نعمتهاى مثالى در عالم برزخ و بنعمتهاى دائم و هميشگى در عالم قيامت خواهد بود و در اثر ارتباط قلبى و نيز ارتباط عمل به امام در عوالم ديگر در مهد امن بوده و از خوف و هراس ايمن خواهند بود .
به همين قياس سيئه را تفسير فرموده است بانكار ولايت و وصايت اوصياء عليهم السلام و بغض و عناد قلبى با آنان كه سبب بعد و خروج از حريم اسلام خواهد بود و در اثر اعراض از امام و مخالفت با مكتب آنان سيرت اين عمل پليد آنست كه برخسار در شعله آتشين دوزخ افكنده خواهند شد هم چنان كه در اين جهان از توجه باوصياء عليهم السلام و علاقه قلبى به آنان اعراض نموده كه اعراض از حريم اسلام است .
خلاصه بر حسب تفسير روايت حسنه كه سبب حسن عمل و سيرت عقيده مىشود همانا اعتقاد بولايت اوصياء عليهم السلام است كه فصل اخير ايمان و كمال و تماميت دين اسلام معرفى شده و در اثر اين رابطه و حسن سيرت و كمال ايمان اعمال صالحه اهل ايمان مورد قبول و داراى حسن ذاتى و نيز حسن فاعلى خواهد بود و نيز سبب بقاء عمل صالح بوده از نظر اينكه بساحت كبريائى ارتباط يافته و شعار آن عبوديت است و در عوالم ديگر نيز به صورت رضوان و نعمتهاى ابدى ظهور خواهد نمود .
هم چنان كه بغض و عناد با مقام وصايت آنان سبب انعزال از حكم فطرت و خروج از حريم اسلام و حبط عمل نيك خواهد بود .
درخشان پرتوى از اصول كافى ( فارسى ) — صفحة 290
مساهمون: محمد حسينى همدانى نجفى
ص٢٩٠