قوله ( ع ) : و لا تأخذه سنة و لا نوم :
بيان صفت سلبى و اينكه ساحت او مقدس از عوارض خستگى و منزه از عروض گيجى خواب است زيرا اين گونه عوارض اختصاص به بشر دارد كه محكوم بعوارض جسمانيت و فتره و سستى خواهد بود .
قوله ( ع ) :
لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما وَ ما تَحْتَ الثَّرى
:
حرف لام براى اختصاص است از نظر اينكه عوالم كرات بيكران و زمين پهناور و آنچه از موجودات و انواع بىشمار در آنها زندگى و زيست دارند و هر آنچه در عوالم سفلى است همه و همه از نظر اينكه مخلوق و آفريده اويند بساحت قدس ربوبى او اختصاص خواهند داشت اختصاصى كه هرگز خلل پذير نخواهد بود زيرا رابطه و اختصاص ثابتتر و برقرارتر از رابطه خلق و آفرينش نخواهد بود .
بالاخره ساحت ربوبى از اينكه خالق و آفريدگار موجودات امكانى از علويات و سفليات است و مبدع موجودات و حافظ و فياض بطور اطلاق به همه آنها است مالك حقيقى موجودات است و موجودات ربط محض باويند و منزه از نواقص امكانى و از تعلق باجسام و مواد است و سؤال از عوارض و چگونگى قدس او هرگز شايسته نخواهد بود .