نخواهد داد ذات و حيات كبريائى او از جمله كيفيات و عوارض و عاريتى نبوده است بلكه وجود قائم بذات است و همچنين براى او مكانى و تحيزى نخواهد بود زيرا احتياج به مكان و حيز در اثر ماديات و جسمانيت است و از نواقص امكانى است و ساحت او منزه از نقص است .
و همچنين وجود او صرف و بساطت و نامحدود است و حد و عبارت از ماهيت و امر عدمى است كه معرف وجود خواهد بود مانند موجودات امكانى كه هر يك توأم با حدى خواهد بود و همچنين ساحت قدس كبريائى شبيه ندارد از نظر اينكه حد و جنس و فصل ندارد و نيز هرگز مخلوق در هيچ جهت و اثر شباهت با خالق نخواهد داشت هم چنان كه مثل و مانند نخواهد داشت .
قوله ( ع ) و لا يهرم به طول البقاء :
بيان صفت سلبى است و هرگز ساحت كبريائى از نظر طول بقاء و دوام و ازليت او بر او سستى و فرسودگى عارض نخواهد شد و طول بقاء عنوان موجود زمانى است و ساحت قدس كبريائى منزه از آنست بلكه وجود او ازلى است طول و قصر زيادى و كوتاهى از حالات و عوارض موجودات و مخلوقات زمانى است او منزه از نقص و امكان است .
بالاخره در اثر طول بقاء و كثرت فعل و تأثير و ايجاد هرگز سبب فتور و سستى و فرسودگى او نخواهد بود و اين نواقص از عوارض موجودات مادى و جسمانى است كه منتهى بدثور و فناء و زوال خواهد گشت و ساحت كبريائى قاهر بر هر مخلوق و آفريدهاى است و هرگز آفريدهاى بر او چيره نشده و يا غلبه نخواهد نمود .
قوله ( ع ) : و لا يصعق لشيء بل لخوفه تصعق الاشياء كلها :
ساحت كبريائى هرگز در برابر حادثهاى نوسان و لرزان نخواهد گشت بلكه در اثر خوف و خشيت از عظمت و كبريائى او همه موجودات امكانى خاضع و لرزانند
درخشان پرتوى از اصول كافى ( فارسى ) — صفحة 103
مساهمون: محمد حسينى همدانى نجفى
ص١٠٣