شئون وجودى از ساحت او سلب نمىشود و آنچه سلب مىشود نواقص و اعدام و شرور است بر اين اساس قبل از خلقت اشياء و موجودات هرگز فاقد مالكيت و حاكميت نبوده است همچنين پس از زوال و فناء اشياء سلب رفع مالكيت و زوال حاكميت او نخواهد بود .
و در روايت گذشته از جمله صفات او آن بود
( ان ذاته خلو من خلقه و خلقه خلو منه )
مراد تبرى از نواقص و امكان است همچنين مخلوقات او فاقد صفات كمال كبريائى او خواهند بود .
و بالاخره ساحت آفريدگار منزه از نواقص و اعدام است و امتياز ذاتى خالق تعالى از مخلوقات خود همانا امتياز وجودى واجب است كه واحد صفات واجب مىباشد همچنين كه مخلوق در اثر وجود عاريتى همه صفات او نيز بطور عاريت و زايد بر ذات مخلوق خواهد بود و امتياز و فاصله ذاتى ميان خالق تعالى و مخلوق امتيازى است كه تدارك پذير نخواهد بود و فاصلهاى ميان عالم وجوب و عالم امكان زياده بر تصور است .
قوله ( ع ) : لم يزل حبا بلا حيوة :
از جمله صفات كبريائى آنست كه حيات او ازلى و ابدى و قائم بذات كبريائى است و هرگز بطور حيات عاريتى و عارضى نخواهد بود مانند بشر كه وجود و همچنين حيات و ساير صفات كمال او بطور عاريتى و از وجود واجب هر لحظه به او بايد بطور تجدد امثال افاضه شود و قيد بلا حيات تأكيد و تصريح به آنست كه حيات ذات كبريائى ذاتى و ازلى و قائم بذات است بدون اينكه به او حيات عارضى افاضه شود مانند بشر كه حيات او عارضى و بطور محدود و موقت است .
قوله ( ع ) : و ملكا قادرا قبل ان ينشىء شيئا :
صفت ايجابى است كه ساحت كبريائى ملك و مالك قادر و نيرومند بوده
درخشان پرتوى از اصول كافى ( فارسى ) — صفحة 101
مساهمون: محمد حسينى همدانى نجفى
ص١٠١