و شر و صلاح و فساد است و هرگز در آن اشتباه و غلط نخواهد بود و خلف فرض است بلكه شهود نيروى تقوى و فلاح آنست همچنين شهود رذيله فجور و تيره بختى آنست
قوله عليه السّلام : و قال
إِنَّا هَدَيْناهُ السَّبِيلَ إِمَّا شاكِراً وَ إِمَّا كَفُوراً
قال عرفناه اما آخذ و اما تارك
بيان آنست كه ساحت كبريائى در كمون بشر اين خصيصه را نهاده كه راه را ميتواند بيابد ولى خود از آن ميتواند پيروى نمايد و يا تمرد كند .
قوله عليه السلام :
وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى عَلَى الْهُدى
قال عرفنا
فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى عَلَى الْهُدى
و هم يعرفون و في رواية بينا لهم
ساحت كبريائى بقوم ثمود رهبرى و رهنمائى فرمود ولى خود آنان ضلالت و گمرهى را بر هدايت و رهجوئى ترجيح دادند در حالى كه بهر يك از آنان شناسانيديم و در روايتى براى آنان تفصيلا بيان نموديم .